روزنامه واشنگتن تایمز در گزارشی تصویری با عنوان «جنگ ۵۰ ساله ایران علیه آمریکا: گاهشمار تروریسم و آن چه پیش رو است» به سیر از کنترل خارج شدن نبرد جمهوری اسلامی با آمریکا میپردازد.
از دروازههای سفارت آمریکا در تهران تا حملات این روزهای آمریکا به تاسیسات هستهای، موشکی، و تروریستی جمهوری اسلامی، فتیله این جنگ نیم قرن است که میسوزد.
سوزان فراچیو، روزنامهنگار تهیهکننده این گزارش، تاریخچه اقدامات تهاجمی جمهوری اسلامی علیه آمریکا را این گونه مرور کرده است:
۱۳۵۸ تا ۱۳۶۸
در سیزدهم آبان ۱۳۵۸، سفارت ایالات متحده در تهران به دست انقلابیهای تندرو موسوم به «دانشجویان خط امام» تسخیر میشود. در جریان این گروگانگیری ۵۲ آمریکایی ۴۴۴ روز در اسارت نگه داشته میشوند. این فقط یک بحران نبود؛ بلکه تولد یک دکترین جدید بود: جنگ نامتقارن. جمهوری اسلامی ایران استفاده از تروریسم را بهعنوان امتداد مستقیم سیاست خارجی خود آغاز کرد.
در ۲۹ فروردین ۱۳۶۲، یک کامیون بمبگذاریشده سفارت ایالات متحده در بیروت را با خاک یکسان میکند. شصت و سه نفر شامل هفده آمریکایی و چهارده بازدیدکننده و رهگذر کشته میشوند.
شش ماه بعد، اول آبان ۱۳۶۲، انفجار دیگری در مقر تفنگداران دریایی آمریکا که در جنگ داخلی لبنان ماموریت صلحبانی داشتند، باعث شد ۲۴۱ نیروی نظامی آمریکایی کشته و بیش از ۱۰۰ نفر مجروح شوند.
هواپیمارباییهای در ارتفاع بالا، اعدام یک غواص نیروی دریایی ایالات متحده، و ربودن مقامهای سازمان سیا در ادامه رخ داد.
تا سال ۱۳۶۸، جمهوری اسلامی نشان داده بود که میتواند از طریق نیروهای نیابتی مانند حزبالله از اسپانیا تا لبنان دست به حملاتی بزند، و در ظاهر دستهای خود را پاک نگه دارد.
۱۳۶۹ تا ۱۳۹۰
در دهه ۷۰ خورشیدی، دامنه عملیات گسترش یافت.
در ۵ تیر سال ۱۳۷۵، ۱۹ عضو نیروی هوایی آمریکا در بمبگذاری مجتمع مسکونی برج های خبر در ظهران در عربستان سعودی کشته و بیش از چهارصد نفر مجروح شدند.
در ۳ شهریور سال ۱۳۷۷، بمبگذاران القاعده با پشتیبانی حزبالله دو سفارتخانه آمریکا در نایروبی در کنیا و دارالسلام در تانزانیا در شرق آفریقا را منفجر کردند. در این حملات بیش از دویست و بیست نفر کشته و حدود چهار هزار تن مجروح شدند. دوازده تن از کشته شدگان آمریکایی بودند.
جنگ عراق
بین سالهای ۱۳۸۱ تا ۱۳۹۰، شبهنظامیان مورد حمایت جمهوری اسلامی ایران میدان نبرد در عراق را دگرگون کردند. مقامهای آمریکایی تأیید کردند که این نیروهای نیابتی دستکم ۶۰۳ سرباز آمریکایی را کشتهاند؛ یعنی یک نفر از هر شش کشته نظامی آمریکا در کل جنگ، که همگی با مواد منفجره و اطلاعات تأمینشده از سوی سپاه پاسداران انجام شده بود.
محور مقاومت
محور مقاومت، موتور درگیری بین آمریکا و جمهوری اسلامی ایران بوده. شبکهای هماهنگ و مورد حمایت جمهوری اسلامی ایران که برای یک هدف طراحی شده است: پیشبرد دستورکار ضدآمریکایی و ضداسرائیلی. حزبالله در لبنان، حماس در غزه، و حوثیها در یمن. این گروهها که به پهپادها و موشکهای بالستیک جمهوری اسلامی مجهز هستند، به رژیم در تهران امکان میدادند بدون اعلان رسمی جنگ، در سراسر خاورمیانه به نبرد بپردازد.
۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴: نقطه شکست
در اواخر دهه نود خورشیدی، این روند شتاب میگیرد.
در ۳۰ دی ماه ۱۳۹۸، حملات مستقیم موشکهای بالستیک سپاه پاسداران به پایگاه هوایی عینالاسد انجام شد.
در ۱۵ مهر ۱۴۰۲، حملات تروریستی مرگبار ۷ اکتبر در اسرائیل رخ داد.
در سال ۱۴۰۳، این درگیری به خاک آمریکا کشیده شد؛ چند طرح ترور پرزیدنت ترامپ و دیگر شخصیتهای سیاسی آمریکا خنثی شد.
پس از حملات به تأسیسات هستهای در عملیات «چکش نیمه شب» و پاسخ متقابل جمهوری اسلامی در حمله به پنج پایگاه آمریکا در سوریه و عراق، جنگ پنهان به پایان رسید.
بعد از نزدیک به ۵۰ سال، راهبرد جنگ نامتقارن به نقطه نهایی خود رسید.
تاریخ نشان میدهد که جنگ با جمهوری اسلامی ایران نتیجه تشدید ناگهانی یک تنش نیست. با این حال، آن چه اکنون در حال وقوع است میتواند فصل پایان یک کارزار خونین علیه ایالات متحده و غرب باشد. کارزاری که نسل کنونی شاید پیشینه آن را به یاد نداشته باشد.
اکنون پرسش این است که این جنگ ۵۰ ساله چگونه پایان مییابد.