حکومت جمهوری اسلامی در ادامه سرکوب و آزار مستمر خانواده‌های دادخواه، از برگزاری مراسم زادروز سورنا گلگون، جوان ۱۸ ساله کشته‌شده در اعتراضات ۱۴۰۴ در شهسوار جلوگیری کرد. در همین حال پدر ایلیا دهقانی، از دیگر جوانان کشته‌شده توسط جمهوری اسلامی، بر قطعی بودن انتقام تاکید کرد.
مادر سورنا گلگون روز جمعه ۲۲ آبان با انتشار ویدیویی اعلام کرد که مأموران حکومت در تلاش برای جلوگیری از هرگونه گردهمایی و یادبود، نه‌تنها درهای آرامستان را به روی دوستان و نزدیکان سورنا بسته‌اند، بلکه خانواده او را به تخریب مزار تهدید کرده‌اند.
به گفته این مادر دادخواه، خانواده و دوستان سورنا قصد داشتند سالروز تولید او را بر مزارش گرامی بدارند که ماموران حکومت مانع از انجام گردهم‌آیی و برگزاری مراسم یادبود شدند.
سورنا گلگون، جوان ۱۸ ساله اهل تنکابن استان مازندران و از خانواده‌ای «سرشناس و شناخته‌شده در شهر» بود که دو عمویش به نام‌های محمد و مصطفی در جنگ ایران و عراق کشته شده بودند و عموی دیگرش به اسم مجتبی جانباز آن جنگ بود.
سورنا شامگاه جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، در تنکابن با شلیک مستقیم گلوله جنگی از پشت توسط نیروهای حکومتی کشته شد.
آموزشکده حقوقی توانا ضمن انتشار ویدیوی این مادر دادخواه تاکید کرد: «حاکمیتی که با شلیک مستقیم، جان جوانان این سرزمین را می‌گیرد، اکنون از سنگ مزار و مراسم زادروز آنها نیز به وحشت افتاده و تلاش می‌کند با ارعاب خانواده‌ها، حافظه تاریخی جامعه را پاک کند؛ اما نام جاویدنامان هرگز فراموش نخواهد شد.»
همزمان، پدر ایلیا دهقانی، جوان کشته‌شده در اعتراضات دی ۱۴۰۴ در منطقه تهرانپارس، با حضور بر مزار فرزندش، ضمن ابراز دلتنگی گفت: «همه جاویدنام‌ها رفتند به خاطر وطن، و یک مشت بی‌وجود که لعنت بر همه آنها، دست بر ماشه بردند.»
این پدر دادخواه همچنین بر «گرفتن انتقام خون تک‌تک جاویدنام‌ها» تاکید کرد.
ایلیا دهقانی، جوان ۱۹ ساله اهل تهران بود که شامگاه جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در منطقه تهرانپارس با شلیک گلوله جنگی از سوی تک‌تیراندازی مستقر روی پشت‌بام هدف قرار گرفت.
براساس گزارش‌ها، گلوله به گردن او اصابت کرد و باعث قطع نخاعش شد. این جوان معترض، پس از حدود یک هفته بستری در بیمارستان جان خود را از دست داد.
جمهوری اسلامی در طول حکومت ۴۷ ساله خود بر ایران، همواره پس از کشتار گسترده مخالفان و معترضان، از جمله در سال‌های ۱۴۰۴، ۱۴۰۱، ۱۳۹۸، ۱۳۸۸ و پیش از آن، با فشار بر خانواده‌های کشته‌شدگان و اهانت به مزار آنان، سعی داشته تا خانواده‌های دادخواه را به سکوت وادار کند.
وزارت امور خارجه آمریکا پیشتر در گزارش‌های خود به طور مشخص به آرامستان خاوران، محل گورهای دسته‌جمعی زندانیان سیاسی اعدام‌شده در سال ۱۳۶۷، و تلاش جمهوری اسلامی برای تخریب آثار این کشتار اشاره کرده است.
این وزارتخانه در گزارش آزادی مذهبی سال ۲۰۲۱ خود با استناد به گزارش عفو بین‌الملل اعلام کرد حکومت ایران بارها محل گورهای دسته‌جمعی خاوران را تخریب کرده تا از تلاش خانواده‌های قربانیان برای دستیابی به حقیقت و عدالت جلوگیری کند.