بر اساس گزارش «صدای بازداشتشدگان ایران»، رضا عرفانی، ۴۱ ساله و اهل روستای رادکان مشهد، با وجود اصابت ۹ گلوله و نیاز به چند عمل جراحی، همچنان در زندان شهرستان نور نگهداری میشود.
«صدای بازداشتشدگان ایران» در گزارشی نوشت که عرفانی در ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ در شهرستان نور، در جریان تعقیب توسط مأموران کلانتری ناتلکنار هدف تیراندازی قرار گرفت و بازداشت شد. بر اساس این گزارش، در مجموع ۹ گلوله به سوی او شلیک شد که هشت گلوله به پاها و یک گلوله به زیر شکم او اصابت کرد. در این گزارش دلیل تعقیب و تیراندازی به آقای عرفانی توسط عوامل حکومت ذکر نشده است.
این نهاد حقوق بشری همچنین با استناد به ویدیویی از نحوه بازداشت عرفانی و اسناد پزشکی او گزارش داده است که پس از تیراندازی، در حالی که او بهشدت مجروح شده و روی زمین افتاده بود، یکی از مأموران او را مورد ضربوجرح قرار داده است. به گفته این منبع، عرفانی پس از تیراندازی ابتدا به جای انتقال فوری به بیمارستان به کلانتری منتقل شد.
بر اساس مدارک پزشکی مورد استناد این گزارش، عرفانی پس از بازداشت تحت عمل جراحی قرار گرفته، اما همچنان فیکساتور به پای او متصل است و به دستکم دو عمل جراحی دیگر، از جمله پیوند استخوان، نیاز دارد. همچنین گزارش شده که پای او دچار عفونت شده، اما با وجود نیاز به بستری شدن و برخورداری از مراقبت تخصصی، او به زندان شهرستان نور بازگردانده شده است.
صدای بازداشتشدگان ایران نسبت به محرومیت عرفانی از مراقبتهای پزشکی متناسب با وضعیت جسمیاش ابراز نگرانی کرده و استفاده از سلاح گرم در جریان بازداشت و همچنین ضرب و جرح او پس از اصابت گلوله را نیازمند بررسی و تحقیق مستقل دانسته است. این نهاد همچنین تأکید کرده که ادامه نگهداری یک زندانی با جراحات شدید، عفونت، و نیاز به جراحیهای بیشتر، نگرانیهای جدی درباره دسترسی او به خدمات درمانی ایجاد میکند.
گزارشهای نهادهای حقوق بشری و کارشناسان سازمان ملل طی سالهای گذشته بارها درباره رفتار خشونتآمیز با بازداشتشدگان و زندانیان در ایران، بهویژه زندانیان سیاسی و معترضان، هشدار دادهاند. این گزارشها مواردی از ضربوشتم، شکنجه، نگهداری در سلول انفرادی، فشار برای اخذ اعتراف و محرومیت یا تأخیر در دسترسی به خدمات پزشکی را مستند یا مطرح کردهاند.
در جدیدترین ارتباط کارشناسان سازمان ملل با جمهوری اسلامی در سال ۲۰۲۶ نیز درباره گزارشهای مربوط به بازداشتهای مستبدانه، شکنجه، و رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز ابراز نگرانی شده است. همچنین گزارشهای سازمان ملل درباره وضعیت زندانهای ایران از مشکلات دسترسی زندانیان به مراقبتهای پزشکی، بهویژه برای افراد دارای بیماری یا جراحت جدی، خبر دادهاند.
این موارد در حالی مطرح شدهاند که حتی طبق قوانین کنونی رژیم ایران نیز اعمال شکنجه برای گرفتن اعتراف ممنوع است و مقررات سازمان زندانها اعمال رفتار خشن، توهین، و مجازات بدنی علیه زندانیان را منع میکند.