روزنامه واشنگتن اگزمنر در یادداشتی به قلم مایکل روبین با عنوان «پایان دادن به جنگ بدون تغییر رژیم در ایران به کشتار منجر خواهد شد» به مقایسه ای تاریخی از پیامدهای مداخله های خارجی پرداخته است.
مایکل روبین، از مدیران «فوروم خاورمیانه» و پژوهشگر ارشد «مؤسسه آمریکن اینترپرایز»، میگوید:
در سال ۱۹۶۰، سالوت سار، که بیشتر با نام «پُل پوت» شناخته میشود در کامبوج خمرهای سرخ را تشکیل داد. پل پوت به مائو تسهتونگ و انقلاب فرهنگی چین بهعنوان تحولی الهام بخش نگاه میکرد. رهبر خمرها یک افراطی ملیگرا بود. او میخواست جامعه کامبوج را بازسازی و از نفوذ غرب پاک کند. پل پوت همچنین نسبت به تایلند و ویتنام کینههای عمیق نژادی و مذهبی داشت.
وقتی خمرهای سرخ قدرت را در دست گرفتند، کارزار تروری را آغاز کردند که بیش از یک میلیون نفر، یعنی نزدیک به یک چهارم جمعیت کامبوج، را به کام مرگ کشاند. گروههای مترقی و دانشگاهیان غربی، حتی در اوج این کشتار، این جنایات را انکار کرده و تلاش کردند آن را توجیه کنند. آن ها حتی غرب را مسئول ایجاد آن شرایط و فضای ایدئولوژیک منجر به شکلگیری خمرهای سرخ دانستند.
نزدیک به ۸۰ سال پس از آنکه «کمیته خدمات دوستان آمریکایی»، سازمان غیردولتی وابسته به کویکرها، به خاطر فعالیتهایش در رابطه با اسیران جنگی در جنگ جهانی دوم جایزه نوبل صلح گرفت، این گروه همچنان ادعای مشروعیت اخلاقی بهعنوان برنده نوبل را دارد، اما میکوشد فراموش کند از خمرهای سرخ حمایت کرده بود. نوام چامسکی، زبانشناس آمریکایی مشهور که بهخاطر انتقادهایش از سیاست خارجی آمریکا شناخته میشود، هم جنایت های خمرهای سرخ را انکار کرد و گزارشهای رسانههای غربی را نادرست و اغراقآمیز خواند.
چامسکی نوشت: «حتی اگر عکسها واقعی هم بودند، میتوان پرسید چرا مردم در کامبوج گاوآهن میکشند. پاسخ روشن است… حمله وحشیانه آمریکا به کامبوج جمعیت حیوانات را هم نابود نکرده است.» این استدلالی بیمعنا برای سلب مسولیت از خمرهای سرخ در به بردگی کشیدن مردم کامبوج بود. گرت پورتر، پژوهشگر و روزنامهنگار آمریکایی، هم این جنایات را انکار کرد. او در جلسه استماع کنگره در سال ۱۹۷۷ گفت: «نمیتوانم بپذیرم… که یک میلیون نفر بهطور سیستماتیک کشته شدهاند یا دولت کامبوج بهطور سیستماتیک مردمش را قتلعام میکند.» پورتر امروز نیز جنایات جمهوری اسلامی ایران را انکار میکند.
مشخص نیست دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، تا چه مدت به جنگ با جمهوری اسلامی ایران ادامه خواهد داد. با وجودی که ترامپ به رهبران باقیمانده جمهوری اسلامی برای بازگشایی تنگه هرمز اولتیماتوم داد، اما باید در نظر داشت که او با اعلام پیروزی، بمباران حوثیها را متوقف کرد، در حالی که این گروه همچنان باقی ماند. اگر ترامپ ادعا کند برنامه هستهای جمهوری اسلامی ایران نابود شده، ممکن است اعلام کند که «ماموریت انجام شد». اگر ترامپ فردی دستنشانده را برای امضای توافقی، مشابه مدل ونزوئلا، پیدا کند، رژیم روحانیون در قدرت باقی خواهد ماند.
خطر در اینجا نهفته است: رژیم ایران پیشتر از حربه ایدئولوژی برای توجیه کشتار شاید ۳۰ هزار مخالف استفاده کرده است، همانطور که پُل پوت در مقیاسی بزرگتر چنین کرد.
اگر ترامپ عقبنشینی کند، ممکن است رژیم به این نتیجه برسد که نهتنها میتواند کشتاری در مقیاس کامبوج انجام دهد، بلکه میتواند برخی جریانهای مترقی را هم به سرزنش ایالات متحده وادارد. «کمیته خدمات دوستان آمریکایی» همین الان هم آمریکا را محکوم و از ایران دفاع میکند. پورتر در کنفرانسی درباره «حقیقت ۱۱ سپتامبر» در تهران در کنار منکران هولوکاست نشست. این روزها، برخی دانشگاهیان در آمریکا نشستهایی برگزار میکنند تا بهجای آنکه به اختیار و مسئولیت رژیم اذعان کنند اقدامات جمهوری اسلامی ایران را واکنشی معقول و منطقی جلوه دهند.
فعالان حقوق بشر ممکن است از ترامپ منزجر باشند، اما نباید دچار توهم شوند: پایان دادن به این جنگ بدون تغییر رژیم در تهران ممکن است به کشتاری در ایران منجر شود که از زمان مغولها تاکنون دیده نشده است.
*نظرات و دیدگاههای مطرح شده در این مقاله الزاما بازتابدهنده موضع صدای آمریکا نیست