نتبلاکس اعلام کرده خاموشی اینترنت در ایران وارد هفتادوسومین روز شده و مدت اختلال از هزار و ۷۲۸ ساعت گذشته است.
این نهاد مستقل پایش دسترسی به اینترنت نوشته دسترسی آزاد به اینترنت، حقی بنیادین است که بسیاری از آزادیهای دیگر بر آن تکیه دارند و محروم کردن مردم از آن، توان جامعه برای ثبت، پیگیری و مقابله با نقض حقوق اساسی را بهشدت محدود میکند.
اما مسئله فقط نقض حقوق اساسی نیست. موسی غنینژاد، اقتصاددان، در سرمقاله دنیای اقتصاد نوشته مسدود کردن دسترسی ایرانیان به اینترنت جهانی، علاوه بر زیانهای سنگین اقتصادی، با انسجام ملی، سرمایه اجتماعی و حتی امنیت ملی در تضاد است.
او میگوید قطع اینترنت، نهتنها کسبوکارها را مختل کرده، بلکه در شرایطی که حکومت بیش از هر زمان به همراهی مردم نیاز دارد، خودش به عامل نارضایتی تبدیل شده است.
اعداد هم همین را نشان میدهند. به نوشته دنیای اقتصاد، خسارت روزانه به هسته اقتصاد دیجیتال حدود ۵۰۰ میلیارد تومان و خسارت روزانه به اقتصاد کلان حدود ۵ هزار میلیارد تومان برآورد شده است.
بر اساس همین محاسبه، در ۶۰ روز قطعی اینترنت، اقتصاد ایران حدود ۳۰۰ هزار میلیارد تومان زیان دیده است. دنیای اقتصاد همچنین از برآورد خسارت مستقیم روزانه ۳۰ تا ۴۰ میلیون دلار و خسارت غیرمستقیم ۷۰ تا ۸۰ میلیون دلار نوشته است.
نقطه اصلی انتقاد غنینژاد این است که اگر تصمیمگیران برای مسدود کردن اینترنت دلیل قابل دفاع دارند، چرا آن را در معرض بحث عمومی نمیگذارند؟ چرا سیاستی که معیشت میلیونها نفر را تهدید میکند، پشت درهای بسته گرفته میشود و هزینهاش به مردم منتقل میشود؟ به گفته او، حدود ۱۰ میلیون نفر بهطور مستقیم یا غیرمستقیم با اقتصاد وابسته به اینترنت درگیرند و محدودیت دسترسی، شغل و درآمد آنها را در معرض خطر قرار میدهد.
خبرآنلاین نیز در گزارشی انتقادی، «اینترنت پرو» را اعتراف رسمی به شکست پروژه پلتفرمهای بومی دانسته و نوشته با وجود سالها محدودیت و هزینه برای جایگزینسازی، مردم همچنان پلتفرمهای جهانی را زیرساخت زندگی خود میدانند. این رسانه نوشته دسترسی به جهان آزاد حالا به نوعی رانت تجاری تبدیل شده است.
همزمان، ایسنا از قول رئیس دانشگاه آزاد گزارش داده برای ۲۰ هزار عضو هیئت علمی درخواست اینترنت داده شده و آنان در انتظار پاسخ نهاییاند؛ نشانهای دیگر از اینکه اینترنت عمومی به دسترسی فهرستی و اداری تبدیل شده است.