حکومت ایران بیش از یک دهه است که برای توصیف اعتراضات سراسری از واژه‌هایی همچون « فتنه»، «آشوب»، «اغتشاش» و «توطئه دشمن» استفاده می‌کند، اما شش ماهی است که واژه‌های دیگری هم به ادبیات مقام‌های جمهوری اسلامی راه پیدا کرده است، نظیر «اَبَرفتنه» و «عملیات لبیک یا زینب» که برای سرکوب شهروندان در جنبش «زن، زندگی، آزادی» به کار رفت. این واژه‌ها چه کاربردی دارند؟ و چرا مقام‌های جمهوری اسلامی از به کاربردن کلمه «اعتراضات» خودداری می‌کنند؟