سهیل عربی، زندانی سیاسی پیشین که بهتازگی از زندان قزلحصار کرج آزاد شده، در نامهای با عنوان «حبس در جنگ؛ تلاش برای بقا در زندان قزلحصار» به تشریح شرایط نگهداری مخالفان جمهوری اسلامی در «سوئیت ۳۵ واحد سه» این زندان پرداخته است.
او در این نامه که نسخهای از آن در خبرگزاری حقوق بشری هرانا منتشر شده، از حضور زندانیان محکوم به اعدام، «فضای مرگمحور» حاکم بر بند، محدودیتهای شدید ارتباطی از جمله محرومیت از تماس و ملاقات و «رفتارهای خشونتآمیز و شکنجه» مسئولان زندان، سخن گفته است.
سهیل عربی در این نامه از مشاهداتش نوشته است که چند جوان همبندی او، «متولد نیمه دوم دهه هشتاد» با سنی کمتر از بیست سال، گردنهایشان را به بالا و پایین و چپ و راست تکان میدادند «تا عضلاتشان را برای طناب دار» آماده کنند.
او همچنین از اعدام حمزه و سعید و پویا قبادی و چند همبندی دیگرش در اسفند و فروردین گذشته گفته و افزوده است: «اینجا فقط زندان نیست؛ جایی است که پیش از اعدام، آدمها را میشکنند. صدای ضربه لوله آب به بدن زندانیها، صدای خنده نگهبانها، و جملههایی مثل: بچهها گرم کنید برای استقبال از یک معاند، بخشی از زندگی روزمره است.»
به نوشته این زندانی سیاسی، شرایط نگهداری بسیار بد، سلولهای کوچک، جمعیت زیاد، نبود هواخوری، غذای کم و بیکیفیت، نبود امکانات بهداشتی، نگهداری ۱۰ نفر در یک سلول ۱۲ متری، یک لیوان برای همه، چای در بطری پلاستیکی مچاله و بیخبری اجباری بسیاری از زندانیان از خانوادههایشان تنها گوشهای از مشقتهای تحمل حبس در «سوئیت ۳۵ زندان قزلحصار» بوده است.
سهیل عربی وبلاگنویس، شهروندـخبرنگار، و برنده جایزه «آزادی مطبوعات» سازمان گزارشگران بدون مرز در سال ۱۳۹۶ است. او در سال ۱۳۹۳، به اتهام «توهین به پیامبر اسلام» در فیسبوک توسط شعبه ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران به اعدام محکوم شد. این حکم چندی بعد نقض و با مجازاتهای دیگر جایگزین شد.