حسن حبیبی، کاپیتان و سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال ایران که شاگردانش از او با عنوان «عالیجناب» یاد می‌کردند، روز دوشنبه ۱۱ آبان پس از تحمل یک دوره بیماری در سن ۸۶ سالگی در تهران درگذشت.
او زاده ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در شهر کرمان بود اما در محله چهارصددستگاه در جنوب تهران رشد و نمو پیدا کرد و به عنوان یک «مدافع وسط قدر» به خدمت فوتبال ایران درآمد.
حسن حبیبی مثل شمار زیادی از هم‌نسلان خود فوتبال را از زمین‌های خاکی جنوب تهران آغاز کرد، سپس به باشگاه شاهین پیوست، و بعد پیراهن آبی تاج را بر تن کرد، اما دوران طلایی و بخش عمده بازی او در باشگاه پاس تهران سپری شد.
یکی از بزرگترین افتخارات او بالا بردن جام قهرمانی ملت‌های آسیا با بازوبند کاپیتانی برای اولین بار در تاریخ ایران در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۴۷ در ورزشگاه امجدیه بود.
حبیبی همچنین به همراه تیم ملی ایران به المپیک ۱۹۶۴ توکیو صعود کرد و توانست مدال نقره بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک را به دست آورد. او در سال ۱۳۴۸ از سوی مجله کیهان ورزشی به عنوان مرد سال فوتبال ایران انتخاب شد.
کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران سرانجام در سال ۱۳۴۹ در سن ۳۱ سالگی به طور رسمی از فوتبال خداحافظی کرد. فدراسیون فوتبال در آن زمان بازی باشکوهی برای خداحافظی کاپیتان تیم ملی ترتیب داد و گروهی از کاپیتان‌های سابق جهان را برای بازی خداحافظی او به تهران آورد.
حسن حبیبی پس از پایان دوران حضور خود در مستطیل سبز به عنوان بازیکن، به مربیگری روی آورد. وی نخستین مربی تاریخ فوتبال ایران بود که موفق به دریافت مدرک بین‌المللی فیفا شد و در کلاس‌های مربیگری بالاترین نمره را در میان مربیان کسب کرد.
او روی نیمکت تیم پاس تهران نشست و این تیم را بالاتر از تاج و پرسپولیس به دو مقام قهرمانی لیگ تخت جمشید در سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ رساند.
حبیبی پس از انقلاب ۱۳۵۷ هدایت تیم ملی فوتبال ایران را بر عهده گرفت و موفق شد آن را به المپیک ۱۹۸۰ ببرد. او در همان سال تحت شرایط سخت آغاز جنگ ایران و عراق توانست تیم ملی را به مقام سومی جام ملت‌های آسیا برساند.
حبیبی به عنوان «پدر معنوی باشگاه آرارات» از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۴ هدایت این تیم متعلق به ارامنه را بر عهده گرفت، و در «عصر طلایی آرارات» بازیکنان مطرحی همچون ادموند بزیک، مارکار آقاجانیان، ادموند اختر، و سرژیک تیموریان را به فوتبال ایران معرفی کرد.
او دو بار نیز هدایت تیم ملی امید ایران را بر عهده گرفت اما موفق نشد آن را به المپیک‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ برساند. با این حال بازیکنان ماندگاری چون کریم باقری، یحیی گل‌محمدی، افشین پیروانی، رضا شاهرودی، مهرداد میناوند، و خداداد عزیزی را به فوتبال ایران معرفی کرد.
حبیبی از دو دهه پیش به طور رسمی از مستطیل سبز و هدایت تیم‌ها دور شده بود، و در سال‌های اخیر به دلیل کهولت و ابتلا به بیماری کاملاً خانه‌نشین بود و در محافل ورزشی یا رسانه‌ها حضور پیدا نمی‌کرد.
وی در طول نزدیک به چهار دهه فعالیت حرفه‌ای خود در فوتبال همیشه به عنوان نماد «انضباط شدید، اخلاق‌گرایی، و دوری مطلق از سیاست و حواشی» شناخته می‌شد.
او هرگز وارد بازی‌ها، جریانات، جناح‌بندی‌ها، یا کارزارهای سیاسی نشد و ترجیح داد صرفاً به عنوان یک تکنوکرات و معلم فوتبال شناخته شود.
حسن حبیبی در سال‌های پایانی زندگی دچار بیماری آلزایمر و فراموشی شده بود، و سرانجام پس از یک دوره طولانی بیماری در روز ۱۱ آبان ۱۴۰۵ در بیمارستانی در تهران درگذشت.
درگذشت حسن حبیبی تنها یک روز پس از درگذشت یکی دیگر از اسطوره‌های فوتبال ایران، یعنی حمید علیدوستی، روی داد. حمید علیدوستی، بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ خورشیدی و از چهره‌های شناخته‌شده عرصه‌های ورزش و فرهنگ ایران، روز یکشنبه ۱۰ آبان پس از ماه‌ها مبارزه با بیماری سرطان در ۷۰ سالگی درگذشت.