چهار فضانورد در چارچوب مأموریت آرتمیس ۲ ناسا به فضا پرتاب شدند؛ این مأموریت اولین سفر انسان به نزدیکی ماه است که پس از برنامه فضایی آپولو در سال ۱۹۷۲ انجام میشود.
ادارهٔ کل ملی هوانوردی و فضای آمریکا، ناسا، چهارشنبه ۱۲ فروردین موشک «سیستم پرتاب فضایی» را که فضاپیمای سرنشیندار اوریون بر فراز آن قرار داشت، اندکی پیش از غروب آفتاب در مرکز فضایی کندی این سازمان در کیپ کاناورال فلوریدا به فضا پرتاب کرد.
این مأموریت برای آزمایش سیستمهای حیاتی اوریون با حضور انسان است و قرار است این فضاپیما انسان را به عمقی از فضا ببرد که تاکنون نرفته است.
این فضاپیما حامل سه فضانورد آمریکایی از ناسا رید وایزمن، ویکتور گلاور و کریستینا کوخ، به همراه یک فضانورد کانادایی از سازمان فضایی کانادا جرمی هنسن است و برای اولین بار یک زن، یک رنگینپوست و یک غیرآمریکایی به نزدیکی ماه سفر میکنند.
جرد آیزاکمن، مدیر ناسا، گفت این پرتاب مقدمهای برای مأموریتهای بعدی است که شامل ساخت پایگاهی بر سطح ماه برای پشتیبانی از «حضور پایدار» مورد نظر در آنجا خواهد بود.
اگر مأموریت طبق برنامه پیش برود، این چهار فضانورد، در یک سفر تقریبا ۱۰ روزه به مدار نزدیک ماه خواهند رسید و سپس بازخواهند گشت.
فضانوردان قرار است به دور ماه چرخیده و تا فاصله هزاران کیلومتری پشت آن پیش بروند؛ این دورترین فاصلهای که انسان تا به حال از زمین گرفته است.
آرتمیس ۲ نخستین پرواز آزمایشی سرنشیندار در برنامه آرتمیس است؛ برنامهای که جانشین پروژه آپولو در دوران جنگ سرد شده و نخستین مأموریت در جهان طی ۵۳ سال گذشته است که فضانوردان را به نزدیکی ماه، خارج از مدار زمین، میفرستد.
موفقیت این مأموریت، راه را برای مأموریت آرتمیس ۴ و فرود مجدد انسان بر سطح ماه در سال ۲۰۲۸ هموار میکند.
ناسا هدفگذاری کرده پیش از برنامه چین که ممکن است از سال ۲۰۳۰ فضانوردان خود را به ماه پرتاب کند، برای نخستین بار فضانوردان را در قطب جنوب ماه فرود آورد.
قدم گذاشتن فضانوردان بر سطح ماه تاکنون دستاوردی است که فقط ایالات متحده آن را در آخرین مأموریت آپولو در سال ۱۹۷۲ کسب کرده است.
برنامه آرتمیس ناسا پروژهای چندمیلیارد دلاری است که در سال ۲۰۱۷ ایجاد شد تا حضور بلندمدت ایالات متحده بر ماه را در دهه آینده و فراتر از آن شکل دهد و بهعنوان سکوی پرتابی برای مأموریتهای آینده به مریخ عمل کند.