اعتراضهای صنفی و کارگری در شهرهای مختلف ایران همچنان ادامه دارد. در تازهترین موارد، کارکنان کارخانه ریختهگری ماشینسازی تبریز در اعتراض به پرداخت نشدن حقوقهای معوقه تجمع کردند، تحصن متقاضیان پروژه ۸۱۱۲ واحدی نهضت ملی مسکن اراک وارد ششمین روز خود شد، و همزمان گزارشهایی از اخراج بیش از ۳۰ کارگر آبفای ماهشهر منتشر شد.
به گزارش نهادهای حقوق بشری، جمعی از کارکنان کارخانه ریختهگری ماشینسازی تبریز روز پنجشنبه اول مرداد با برگزاری تجمعی در محل کارخانه، نسبت به پرداخت نشدن سه ماه حقوق خود اعتراض کردند.
کارگران میگویند سه ماه است هیچ دستمزدی دریافت نکردهاند، و ادامه این وضعیت، معیشت خانوادههای آنان را با مشکلات جدی روبهرو کرده است. معترضان همچنین خواستار دخالت استاندار آذربایجان شرقی و فرماندار تبریز برای رسیدگی به وضعیت کارخانه شدند و استعفای مدیرعامل را نیز از جمله مطالبات خود اعلام کردند.
همزمان، تحصن متقاضیان پروژه ۸۱۱۲ واحدی نهضت ملی مسکن اراک وارد پنجمین شب و ششمین روز خود شد. به گفته معترضان، با وجود گذشت پنج سال از آغاز پروژه و پرداخت هزینههای مربوط، آنها دیگر حاضر به پذیرش وعدههای شفاهی نیستند، و تنها در صورتی به تحصن خود پایان خواهند داد که مسئولان به صورت رسمی، شفاف و مکتوب، وضعیت پروژه، زمانبندی اجرای تعهدات، و ضمانت اجرای وعدههای خود را اعلام کنند.
در همین حال، کانون حقوق بشر ایران گزارش داد که بیش از ۳۰ کارگر آبفای ماهشهر روز ۳۱ تیر به طور ناگهانی از کار اخراج شدهاند؛ اقدامی که به گفته این نهاد، معیشت دهها خانواده را با بحران مواجه کرده است. این نهاد حقوق بشری اخراج این کارگران را نمونهای از تشدید مشکلات معیشتی و افزایش ناامنی شغلی در ایران توصیف کرده است.
کانون حقوق بشر ایران همچنین اعلام کرده است که تأخیر در پرداخت حقوق، اخراج کارگران، نبود امنیت شغلی، افزایش هزینههای زندگی، و عمل نکردن مسئولان به تعهدات خود، از مهمترین عوامل گسترش اعتراضهای صنفی و کارگری در ماههای اخیر بوده است.
به گزارش نهادهای حقوق بشری، اعتراضهای روز اول مرداد در ادامه موجی از تجمعهای صنفی و معیشتی در هفتهها و ماههای گذشته برگزار شده است. در این مدت، بازنشستگان سازمان تأمین اجتماعی و دیگر صندوقهای بازنشستگی، فرهنگیان، معلمان بازنشسته، پرستاران، کارکنان صنایع نفت و گاز، کارگران واحدهای تولیدی و متقاضیان پروژههای مسکن در شهرهای مختلف نسبت به تأخیر در پرداخت مطالبات، پایین بودن مستمریها، ناامنی شغلی، افزایش هزینههای زندگی و اجرا نشدن تعهدات مسئولان تجمعهای اعتراضی برگزار کردهاند.