یک شاهد عینی از نجفآباد با ارسال یک فایل صوتی به صدای آمریکا، روایتی تکاندهنده را از حضور گسترده و فراگیر اقشار مختلف جامعه در اعتراضات مردمی، سرکوب شدید عوامل جمهوری اسلامی، و کشتار گسترده معترضان در این شهر بازگو کرده است.
این شاهد عینی با صدایی بریده بریده از گریه و هراس از شبی میگوید که به گفته او «همه کف خیابان بودند» و در نهایت «همه را تیرباران کردند.» این روایت در دل تاریکی یک «خاموشی دیجیتال» و در پی سالها نارضایتی سیاسی از حاکمیت جمهوری اسلامی شکل گرفته است.
«به خدا ما حماسه آفریدیم»
شاهد عینی، که به دلیل نگرانی از شناسایی و بازداشت، هویتش فاش نمیشود، گفتوگویش را با بغضی سنگین آغاز میکند و میگوید: «مردم را کشتند، به خدا خیلی ناراحتم.»
او با درخواست رسیدن صدای مردم ایران به جامعه جهانی، میگوید: «خسته شدیم، بیایید به داد ما برسید. به خدا ما حماسه آفریدیم.»
او تأکید میکند در روز ۱۸ دی، «همه کف خیابون بودند، همه بودند؛ پیر و جوان، چادریها آمده بودند، با حجاب، بیحجاب، همه بودند» و این حضور گسترده برای او و بسیاری از شهروندان غیرقابل تصور بوده است.
به گفته این شاهد، در روز ۱۸ دی و در اوج اعتراض، آن هم در شهرستانی کوچک، «فکر نمیکنم کسی در خانه مانده بود؛ همه، همه آمده بودند.» او این حضور را «انقلاب مردمی» توصیف میکند.
از دو ساعت شعار تا تیرباران
شاهد عینی، با توصیف جزئیات ساعات نخست اعتراضات، میگوید: «هجدهم عالی بود، پنجشنبه تا دو ساعت کف خیابان همه آمده بودند، تا دو ساعت قشنگ شعار دادیم و هیچ مشکل هم نداشت.»
اما به روایت او، صحنه به سرعت تغییر کرد: «بعد از دو ساعت که همه آمده بودند، ما خسته شدیم و جدا شدیم. بعدش همه را تیرباران کردند.»
او میگوید در همان محدوده کوچک شهری، «توی همین یک وجب جا، ۳۰۰، ۴۰۰ نفر آدم مرده» و این حجم از کشتار را نشانه اراده حکومت برای خفه کردن کامل اعتراضات میداند.
اضطراب شنود، سایه بازداشت
این شاهد همزمان که تلاش میکند بر احساسات خود مسلط شود، از فشار روانی ناشی از زندگی زیر سایه سرکوب میگوید: «اعصابهایمان خرد است و حرفمان به هیچکسی نمیرسد؛ یک کاری بکنید.»
او با اشاره مستقیم به خطرات امنیتی اضافه میکند: «شاید شنود بشود، شاید بیایند و من را بگیرند»، اما با وجود این هراس، بر لزوم رساندن صدای مردم به «دنیای آزاد» تأکید میکند و از مخاطبان خارج از ایران میخواهد که «تو را خدا بروید و اینها را بگویید.»
در روایت او، آن چه در نجفآباد و شهرهای مشابه رخ داده تنها «اعتراض اقتصادی» نیست، بلکه تلاشی سیاسی برای تغییر ساختار قدرت است که با گلوله پاسخ داده شده است.
او میگوید «دو روز اول ما حماسه آفریدیم» و حجم حضور مردم آنقدر گسترده بود که حتی خود معترضان «شوکه شده بودند که مردم آن قدر آمده بودند»، اما این حماسه خیلی زود با کشتار گسترده و فضای رعب و تهدید مواجه شد.
خاموشی مهندسیشده اینترنت و جنگ با روایت
این شاهد عینی در بخش دیگری از گفتههای خود به قطع عمدی اینترنت توسط حکومت اشاره میکند. به گفته او، هدف از این قطع اینترنت این است که «بعد از این همه کشته، نگذارند اعتراضات به گوش کسی برسد.»
دادههای مستقل از جمله نتبلاکس و کلادفلر تأیید میکند که از ۱۸ دیماه، ایران وارد یک «خاموشی تقریباً سراسری اینترنت» شده و در برخی روزها، برای بیش از ۱۲۰ ساعت، کشور عملاً از شبکه جهانی جدا شده است.
این خاموشی دیجیتال، در کنار اختلالهای هدفمند روی ارتباطات ماهوارهای مانند استارلینک و اعمال «لیست سفید» برای نهادهای حکومتی، ابزار اصلی حکومت برای پنهان کردن ابعاد سرکوب در شهرهایی چون نجفآباد، شیراز، اهواز، سنندج، زاهدان و دیگر نقاط کشور بوده است. گزارشها حاکی از آن است که همزمان با این قطعی، نیروهای امنیتی اقدام به جمعآوری دیشهای ماهواره، مصادره تصاویر دوربینهای مداربسته و بازرسی تلفنهای همراه مردم برای یافتن تصاویر و ویدیوهای اعتراضات کردهاند.
اعتراضاتی که نجفآباد را در روزهای اخیر به صحنه حضور گسترده مردم تبدیل کرد، بر بستری از سالها نارضایتی سیاسی، فساد ساختاری، فقدان آزادیهای مدنی و بحران مشروعیت حاکمیت شکل گرفته است؛ در این چارچوب، مشکلات اقتصادی تنها بخشی از دلایل خشم عمومی است. گزارشها نشان میدهد موج کنونی اعتراضات از دیماه ۱۴۰۴ به شدیدترین چالش برای جمهوری اسلامی در دهههای اخیر تبدیل شده است.
بر اساس تازهترین دادههای منتشرشده از سوی نهادهای حقوق بشری، از جمله «خبرگزاری فعالان حقوق بشر»، شمار کشتهشدگان اعتراضات در سراسر ایران دستکم به حدود ۲۵۷۰ تا بیش از ۳ هزار نفر رسیده است، در حالی که برخی منابع دیگر دامنه این آمار را حتی بالاتر، تا ۱۲ هزار نفر و برخی منابع غربی آن را بیش از ۱۶ هزار تن و حتی ۲۰ هزار تن تخمین میزنند. این ارقام شامل هزاران معترض، دهها کودک، و تعدادی از نیروهای حکومتی است و در کنار آن، دهها هزار بازداشتی و مجروح ثبت شدهاند.
در چنین فضایی، صدای شاهدی از نجفآباد که با بغض میگوید «به خدا ما حماسه آفریدیم» و همزمان از خطر شنود و بازداشت میترسد، به نمادی از تعارض بنیادی میان جامعهای است که خواهان تغییر سیاسی است و حکومتی که با ترکیب گلوله، زندان، و خاموشی دیجیتال، تلاش میکند این مطالبه را از تاریخ حذف کند.