اسپانیا جمعه ۱۹ تیر ۱۴۰۵ در ورزشگاه سوفای، در حومه لسآنجلس، بلژیک را ۲ بر ۱ شکست داد و برای نخستین بار پس از قهرمانی سال ۲۰۱۰ به نیمهنهایی جام جهانی رسید؛ جایی که باید با فرانسه روبهرو شود. حذف بلژیک یک معنای دیگر هم برای فوتبال ایران داشت: آخرین تیم باقیمانده از گروه ایران نیز کنار رفت و پرونده گروه جی، شامل بلژیک، مصر، ایران و نیوزیلند، بهطور کامل بسته شد.
این پیروزی نه یک نمایش بینقص، بلکه داستان صبر اسپانیا و بدشانسی تلخ بلژیک بود. فابیان رویز در دقیقه ۳۰ اسپانیا را پیش انداخت، اما شارل دِ کتلاره یازده دقیقه بعد با ضربه سر بازی را مساوی کرد؛ گلی که نخستین گل خورده اسپانیا در این دوره بود. بازی تا دقایق پایانی مساوی ماند تا میکل مرینو، تنها چند دقیقه پس از ورود به زمین، از توپ برگشتی استفاده کند و گل برتری را به ثمر برساند.
یک تعویض، یک اشتباه و اشکهای دو دروازهبان
نقطه عطف مسابقه پیش از گل مرینو رقم خورد. تیبو کورتوا، دروازهبان باتجربه بلژیک، پس از احساس ناراحتی عضلانی در پای خود از بازی بیرون رفت. او بعدتر گفت هنگام مهار توپها مشکل جدی نداشت و مایل بود چند دقیقه دیگر ادامه دهد، اما رودی گارسیا تصمیم گرفت دروازهبانی کاملاً آماده را در زمین نگه دارد.
سنه لامنس جانشین او شد و در دقایق پایانی نتوانست ضربه زمینی پائو کوبارسی را مهار کند؛ مرینو نیز از توپ برگشتی گل پیروزی را ساخت. کورتوا پس از مسابقه، بهجای سرزنش همتیمی جوانش، او را در آغوش گرفت و گفت چنین لحظهای برای هر دروازهبانی دردناک است.
رسانههای انگلیسیزبان این مسابقه را بیش از هر چیز با دو تصویر روایت کردند: «مرینوی نجاتبخش» و «اشکهای دو دروازهبان بلژیک». رویترز گزارش خود را بر تلخی مشترک کورتوا و لامنس بنا کرد. گاردین نوشت شکست برای بلژیک بیرحمانه بود، هرچند برتری و فشار بیشتر اسپانیا باعث میشد این تیم خود را شایسته صعود بداند. آسوشیتدپرس نیز مرینو را بار دیگر قهرمان اسپانیا خواند؛ بازیکنی که چهار روز پس از گل تعیینکننده مقابل پرتغال، دوباره از روی نیمکت آمد و نتیجه را عوض کرد.
بلژیک؛ حذف با افتخار و حسرت
در بلژیک، لحن گزارشها بیش از آنکه خشمگین باشد، سوگوارانه و همراه با حسرت بود. روزنامه «نیوزبلاد» با تیتر «کشور با کورتوا و لامنس گریه میکند» از نبرد شجاعانه شیاطین سرخ نوشت. وبسایت بلژیکی «فوتبالنیوز» نیز شکست را در مجموع سزاوارانه، اما حاصل مبارزهای جدی و آمیخته با بدشانسی توصیف کرد. برای رسانههای بلژیکی، خروج کورتوا فقط یک تعویض نبود؛ لحظهای بود که احساس امنیت از تیم رخت بربست.
با این حال، حسرت بلژیک تنها به اشتباه دروازهبان ذخیره محدود نشد. در نیمه دوم، ارسال بازیکنان بلژیک پس از برخورد با سر آیمریک لاپورته به دست رودری خورد. بازیکنان بلژیک خواهان پنالتی شدند، اما مایکل اولیور بازی را ادامه داد و برای بازبینی صحنه به کنار زمین نرفت.
رودی گارسیا پس از مسابقه گفت نمیداند چرا داور صحنه را با کمک داور ویدئویی بررسی نکرد. در سوی مقابل، ادواردو ایتورالده گونزالس، کارشناس داوری شبکه اسپانیایی «کادنا سر»، گفت به دلیل برخورد قبلی توپ با سر لاپورته، این صحنه حاصل یک برگشت ناگهانی بوده و پنالتی محسوب نمیشده است. به این ترتیب، همان صحنهای که برای بلژیکیها نماد یک فرصت ازدسترفته بود، در بخشی از رسانههای اسپانیا تصمیمی قابل دفاع تلقی شد.
بهترین بازیکن زمین؛ جایزهای برای نام یامال؟
رسانههای اسپانیایی بیش از هر چیز از قدرت جمعی تیم لوئیس دلا فوئنته و تأثیر بازیکنان ذخیره نوشتند. «ال پائیس» نقش مرینو را نشانه تیمی دانست که حتی بدون اتکا به یک فوقستاره، راه پیروزی را پیدا میکند.
اما انتخاب لامین یامال بهعنوان بهترین بازیکن زمین بحثبرانگیز شد. یامال گل نزد و پاس گل هم نداد. «آس» نوشت او هنوز تأثیر خیرهکننده جام ملتهای اروپا را در این جام جهانی تکرار نکرده است. در مقابل، «ال پائیس» بر حضور پررنگ او در جریان مسابقه، ۸۰ بار مشارکت در بازی و تمرکز بخش مهمی از حملات اسپانیا در جناح او تأکید کرد.
همین اختلاف نگاه، بحث درباره جایزه بهترین بازیکن را شکل داد: آیا این عنوان باید به بازیکن تعیینکنندهای مانند مرینو برسد یا به بازیکنی که حضورش ساختار دفاعی حریف را دائماً تحت فشار قرار میدهد؟ منتقدان میگویند یامال کار ویژهای نکرد؛ حامیانش پاسخ میدهند تأثیر یک مهاجم همیشه با گل و پاس گل سنجیده نمیشود.
اسپانیا حالا با پیروزیای نهچندان درخشان، اما کاملاً ارزشمند، به دیدار فرانسه میرود. بلژیک نیز با یک پرسش دردناک جام را ترک میکند: اگر کورتوا در زمین میماند، آیا داستان پایان دیگری داشت؟
پاسخی وجود ندارد. تنها تصویری که باقی ماند، اشکهای دروازهبان بزرگ روی نیمکت و جوانی بود که یک توپ از دستش لغزید و رؤیای یک کشور را با خود برد.