بیش از ۱۱۰ برنده جایزه نوبل در بیانیهای مشترک خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و برنده ایرانی جایزه صلح نوبل، شدند، و نسبت به وضعیت جسمانی او در زندان ابراز نگرانی شدید کردند.
این بیانیه روز سهشنبه ۲۲ اردیبهشت منتشر شد و در آن ۱۱۲ برنده نوبل از مقامات حکومت ایران و همچنین جامعه بینالمللی خواستند «بدون تأخیر» برای آزادی خانم محمدی و تضمین دسترسی او به خدمات درمانی اقدام کنند.
نرگس محمدی که در سال ۲۰۲۳ جایزه صلح نوبل را به دلیل سالها فعالیت در دفاع از حقوق زنان در ایران دریافت کرد، روز یکشنبه در شرایط جسمانی وخیم با آمبولانس به بیمارستان پارس تهران منتقل شد تا تحت درمان تخصصی قرار گیرد.
بر اساس گزارش نشریه گاردین، خانم محمدی در دوران بازداشت با کاهش شدید وزن، افت و نوسان فشار خون، و مشکلات جدی قلبی روبهرو بوده، و پس از آن که احتمالاً دچار حمله قلبی شده، در سلول خود بیهوش پیدا شده است.
برندگان نوبل در بیانیه خود هشدار دادند که جان خانم محمدی ممکن است «در معرض خطر فوری» باشد. آنها همچنین گفتند که او ماهها از دسترسی به مراقبتهای تخصصی پزشکی محروم بوده است.
در میان امضاکنندگان این بیانیه، ۱۱ برنده نوبل صلح، ۲۹ برنده نوبل فیزیک، ۲۹ برنده نوبل پزشکی، ۲۶ برنده نوبل شیمی، ۱۲ برنده نوبل اقتصاد، و ۵ برنده نوبل ادبیات حضور دارند. آنی ارنو و جی.ام. کوتسی، نویسندگان سرشناس و برندگان نوبل ادبیات، نیز از جمله امضاکنندگان هستند.
جودی ویلیامز، فعال آمریکایی مبارزه با مینهای زمینی و برنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۹۷، گفت نرگس محمدی «هرگز نباید تا مرز مرگ کشیده میشد.» او افزود: «هیچکس نباید به دلیل اعتراض مسالمتآمیز یا دفاع از حقوق بشر زندانی شود.»
توکل کرمان، روزنامهنگار یمنی و برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۱۱، نیز نرگس محمدی را «صدای بیباک زنانی که در برابر سرکوب ایستادهاند و آزادی میخواهند» توصیف کرد. او گفت: «هیچ زندانی نمیتواند مبارزه برای کرامت و عدالت را خاموش کند.»
علی رحمانی، فرزند نرگس محمدی که در پاریس زندگی میکند، گفت تعلیق موقت حکم زندان مادرش کافی نیست، و تأکید کرد که او پس از سالها حبس، انفرادی و محرومیت درمانی، همچنان در وضعیتی خطرناک قرار دارد.
نرگس محمدی از سال ۱۹۹۸ بارها به دلیل فعالیتهای حقوق بشری خود بازداشت شده است. او در زمینه مخالفت با مجازات اعدام و اعتراض به قوانین حجاب اجباری فعالیت داشته، و در مجموع به بیش از ۴۴ سال زندان و ۱۵۴ ضربه شلاق محکوم شده است.
سازمانهای حقوق بشری و دولتهای غربی در سالهای اخیر بارها از حکومت ایران خواستهاند زندانیان سیاسی و عقیدتی، بهویژه آنهایی که در وضعیت سلامتی نامناسب قرار دارند، را آزاد کند.