شبی که مسابقه ردهبندی به فینالی دیگر تبدیل شد
دیدارهای ردهبندی جام جهانی معمولا زیر سایه مسابقه فینال برگزار میشوند؛ بازیهایی میان دو تیم سرخورده که تنها چند روز پیش رویای قهرمانی داشتهاند و حالا باید برای مدالی بجنگند که کمتر کسی پیش از آغاز مسابقات آرزویش را دارد. اما نبرد فرانسه و انگلیس در میامی هیچ شباهتی به یک بازی تشریفاتی نداشت.
این مسابقه را شاید بتوان «جنون در فلوریدا» نامید؛ شبی که دو قدرت بزرگ فوتبال اروپا، بدون ترس و ملاحظه، دروازههای یکدیگر را هدف گرفتند و در پایان، انگلیس با پیروزی حیرتانگیز ۶ بر ۴ به مقام سوم جام جهانی ۲۰۲۶ رسید. این مسابقه با ۱۰ گل، پرگلترین دیدار ردهبندی در تاریخ جام جهانی و پرگلترین بازی این رقابتها از سال ۱۹۸۲ به این سو بود.
برای انگلیس، این پیروزی شاید جام قهرمانی نبود، اما پایانی آبرومندانه بر تورنمنتی بود که تا آستانه فینال پیش رفت. برای فرانسه نیز این مسابقه به آخرین پرده از دوران طولانی دیدیه دشان تبدیل شد؛ پایانی تلخ برای مربیای که بیش از یک دهه بر نیمکت خروسها نشست و یکی از پرافتخارترین دورههای تاریخ فوتبال این کشور را رقم زد.
چهار گل در یک نیمه؛ فرانسه در شوک
توماس توخل برای مسابقه ردهبندی دست به تغییرات گستردهای زد. هری کین، کاپیتان و مهاجم سرشناس انگلیس، بازی را از روی نیمکت آغاز کرد و دکلان رایس بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست. سرمربی انگلیس در مجموع هفت تغییر نسبت به دیدار نیمهنهایی برابر آرژانتین ایجاد کرده بود؛ تصمیمی که میتوانست نشانهای از خستگی، ناامیدی یا حتی کماهمیت دانستن بازی ردهبندی تلقی شود.
اما بازیکنان تازهنفس انگلیس از همان ابتدا نشان دادند که برای بدرقه جام جهانی با دست خالی به میدان نیامدهاند.
فرانسه در نیمه نخست تیمی بیرمق، آشفته و فاقد تمرکز بود. شکست در نیمهنهایی برابر اسپانیا ظاهرا هنوز بر ذهن بازیکنان سنگینی میکرد و انگلیس بیرحمانه از این وضعیت بهره برد. دکلان رایس، ازری کونسا و بوکایو ساکا، که دو بار در نیمه نخست گل زد، نتیجه را پیش از پایان ۴۵ دقیقه ابتدایی به ۴ بر صفر رساندند.
چهار گل در یک نیمه برابر فرانسه، آن هم در جام جهانی، تنها یک برتری معمولی نبود. انگلیس در حال تحمیل شکستی بود که میتوانست برای سالها در حافظه فوتبال فرانسه باقی بماند. تیم دشان نه فقط مسابقه، بلکه اعتبار و حیثیت خود را در معرض خطر میدید.
شورش خروسها و کامبکی که کامل نشد
فرانسه در نیمه دوم چهره دیگری داشت. گویی بازیکنان این تیم در فاصله میان دو نیمه تازه متوجه شده بودند که ادامه این روند میتواند یکی از تحقیرآمیزترین شکستهای تاریخ تیم ملی کشورشان را رقم بزند.
خروسها با سرعت و جسارت بیشتری حمله کردند و فاصله چهارگله را کاهش دادند. کیلیان امباپه، رهبر و ستاره اصلی فرانسه، دو بار گلزنی کرد و بردلی بارکولا و عثمان دمبله نیز دیگر گلهای این تیم را به ثمر رساندند.
فرانسه تا آستانه بازگشتی باورنکردنی پیش رفت. انگلیسیها که در نیمه نخست کاملا مسلط بودند، ناگهان نشانههایی از اضطراب نشان دادند و هواداران فرانسه به کامل شدن یکی از بزرگترین کامبکهای تاریخ جام جهانی امیدوار شدند.
اما پنالتی ساکا، پنجمین گل انگلیس و سومین گل شخصی او در مسابقه، مسیر بازی را تغییر داد. امید فرانسه هنوز کاملا از بین نرفته بود و دو تیم در دقایق تلفشده نیز به گل رسیدند، اما گل جود بلینگام سرانجام پیروزی ۶ بر ۴ انگلیس را قطعی کرد. بلینگام با این گل، شمار گلهایش در مسابقات را به هفت رساند؛ آماری کمسابقه برای یک هافبک انگلیسی در جام جهانی.
معمای ساکا؛ ستارهای که دیر به میدان آمد
مهمترین چهره پیروزی انگلیس بدون تردید بوکایو ساکا بود. مهاجم آرسنال با سه گل، خط
دفاعی فرانسه را ویران کرد و یکی از درخشانترین نمایشهای فردی جام را به ثبت رساند.
هتتریک ساکا نه تنها انگلیس را به نخستین مقام سومی خود در تاریخ جام جهانی رساند، بلکه پرسشی جدی را نیز پیش روی توماس توخل قرار داد: چرا بازیکنی با این میزان آمادگی، در دیدار نیمهنهایی برابر آرژانتین از ابتدا در ترکیب قرار نگرفت؟
انگلیس در نیمهنهایی برابر آرژانتین ۲ بر یک شکست خورد؛ مسابقهای که شاگردان توخل ابتدا با گل آنتونی گوردون پیش افتادند، اما در ادامه گلهای انزو فرناندز و لائوتارو مارتینز آنان را از رسیدن به فینال بازداشت.
بدیهی است که شرایط دو مسابقه یکسان نبود و نمیتوان با قطعیت گفت حضور ساکا نتیجه دیدار نیمهنهایی را تغییر میداد. با این حال، هتتریک او برابر فرانسه به بحث درباره تصمیمهای توخل دامن خواهد زد. افکار عمومی و رسانههای انگلیس احتمالا برای مدتی طولانی خواهند پرسید که آیا سرمربی آلمانی بهترین ترکیب ممکن را در مهمترین مسابقه تیمش به زمین فرستاده بود یا نه.
مدال برنز از فشارها میکاهد، اما تمام پرسشها را از بین نمیبرد.
پایان تلخ امپراتوری دشان
در سوی دیگر میدان، شکست برابر انگلیس آخرین مسابقه دیدیه دشان بر نیمکت تیم ملی فرانسه بود. دشان از سال ۲۰۱۲ هدایت خروسها را بر عهده داشت و در این مدت، فرانسه را به قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۸، قهرمانی لیگ ملتهای اروپا و فینال جام جهانی ۲۰۲۲ رساند. او همچنین با ۲۰ پیروزی در مسابقات جام جهانی، یکی از موفقترین مربیان تاریخ این رقابتهاست.
با این همه، پایان داستان او باشکوه نبود. فرانسه ابتدا در نیمهنهایی برابر اسپانیا شکست خورد و سپس در دیدار ردهبندی ۶ گل از انگلیس دریافت کرد.
این دو شکست چیزی از افتخارات دشان کم نمیکند، اما تصویر آخرین حضور او در کنار زمین، تصویر مربی پیروزی نبود. او پس از ۱۴ سال، در شبی پرآشوب و با خط دفاعیای فروپاشیده از تیم ملی فرانسه خداحافظی کرد.
اکنون نگاهها به زینالدین زیدان دوخته شده است؛ چهره افسانهای فوتبال فرانسه که مدتهاست از او به عنوان جدیترین گزینه جانشینی دشان نام برده میشود. گزارشها نیز حاکی از آن است که زیدان احتمالا هدایت نسل تازه خروسها را بر عهده خواهد گرفت.
امباپه، بازندهای که رکورد جهان را گرفت
با وجود شکست سنگین فرانسه، این مسابقه یک برنده بزرگ فرانسوی نیز داشت: کیلیان امباپه.
امباپه با دو گلی که در نیمه دوم به ثمر رساند، شمار گلهای خود در جام جهانی ۲۰۲۶ را به ۱۰
رساند و جایگاهش را در صدر جدول گلزنان این دوره تثبیت کرد. مهمتر از آن، مجموع گلهای او در سه دوره جام جهانی به عدد ۲۲ رسید؛ یک گل بیشتر از رکورد ۲۱ گله لیونل مسی. به این ترتیب، امباپه در ۲۷ سالگی به بهترین گلزن تاریخ جام جهانی تبدیل شد.
این رکورد البته هنوز میتواند در فینال روز یکشنبه تغییر کند. مسی با هشت گل در جام جهانی ۲۰۲۶، پیش از فینال دو گل کمتر از امباپه در رقابت برای کفش طلا و یک گل کمتر از او در جدول تاریخی جام جهانی دارد.
با این حال، مأموریت مسی آسان نخواهد بود. اسپانیا تا پیش از فینال تنها یک گل در تمام مسابقات دریافت کرده و میتواند رکورد کمترین گل خورده برای یک قهرمان جام جهانی را به نام خود ثبت کند.
فینالها نیز معمولا محتاطانهتر از سایر مسابقات برگزار میشوند. بنابراین، زدن دو یا سه گل برابر دفاع منظم اسپانیا برای مسی، حتی با تمام جادویی که هنوز در پاهایش باقی مانده، مأموریتی بسیار دشوار به نظر میرسد.
برنز برای انگلیس، تاریخ برای امباپه
شبی که قرار بود تنها مقدمهای برای فینال جام جهانی باشد، خود به یکی از فراموشنشدنیترین شبهای تورنمنت تبدیل شد.
انگلیس مدال برنز گرفت و بخشی از تلخی شکست برابر آرژانتین را فراموش کرد. ساکا با هتتریک خود، هم قهرمان مسابقه شد و هم تصمیمهای توخل را زیر سؤال برد. دشان در میان ۱۰ گل و یک شکست تلخ با نیمکت فرانسه وداع کرد و امباپه، با وجود قرار گرفتن در تیم بازنده، مهمترین رکورد فردی جام جهانی را به نام خود ثبت کرد.
در فلوریدا، انگلیس مسابقه را برد؛ اما شاید بزرگترین برنده شب، مهاجمی بود که با پیراهن فرانسه شکست خورد و در همان حال، از تمام گلزنان تاریخ جام جهانی عبور کرد.