کانون حقوق بشر ایران شنبه ۲۷ تیر ۱۴۰۵ در گزارشی از وضعیت و نحوه برخورد با زندانیان، بهویژه زندانیان سیاسی در زندان بروجن، نسبت به افزایش فشارهای امنیتی و «جاسوسی سازمانیافته» در این زندان ابراز نگرانی کرد.
این نهاد حقوق بشری در گزارش خود به نقل از یکی از زندانیان پیشین زندان بروجن اعلام کرد که مسئولان زندان با سوءاستفاده از برخی زندانیان محکوم به جرائم مالی، برای جمعآوری اطلاعات با کنترل تماسهای تلفنی، اعمال محدودیت بر ارتباطات و ایجاد فشارهای امنیتی، فضای زندان را تحت جاسوسی مستمر قرار دادهاند.
براساس این گزارش، مقامات زندان به علت کمبود فضا، برخی از بازداشتشدگان را در سالن ملاقات و بدون دسترسی به هرگونه امکانات حیاتی، نگهداری میکنند و از سوی دیگر با تطمیع برخی از زندانیان معتاد به موادمخدر یا محتاج قرص، آنها را به همکاری و ارائه گزارش از زندانیان سیاسی وادار کرده و در قبال این خبرچینی و جاسوسی برخی امتیازات ویژه را به آنها واگذار میکنند.
به گزارش کانون حقوق بشر ایران، مجموعه این اقدامات موجب ایجاد فضایی مبتنی بر بیاعتمادی، فشار روانی و کنترل مستمر زندانیان، بهویژه زندانیان سیاسی، شده و «تصویری نگرانکننده» از وضعیت این زندان و نحوه برخورد با زندانیان، ارائه میدهد.
این نهاد حقوق بشری در پایان ضمن ابراز نگرانی از نقض حریم خصوصی، اعمال فشار بر زندانیان سیاسی، استفاده از زندانیان برای خبرچینی و نگهداری افراد در شرایط نامناسب بر ضرورت انجام تحقیقات مستقل، شفاف و بیطرفانه درباره این گزارش و تضمین حقوق و کرامت تمامی زندانیان تأکید کرد.
زندان بروجن در استان چهارمحال و بختیاری، علاوه بر بندهای عمومی محکومان، دارای یک بازداشتگاه موقت اختصاصی است.
استان چهارمحال و بختیاری و بهویژه شهرستان بروجن، در جریان اعتراضات سالهای اخیر ایران جایگاهی کلیدی، پویا و مداوم داشتهاند که فراتر از ابعاد جمعیتی این منطقه بوده است.
شهرهایی مانند جونقان، شهرکرد، فارسان، و هفشجان در این استان در اعتراضات سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۱، کانون اصلی و جرقه اولیه تجمعات بودند و شمار زیادی از کشتهشدگان و بازداشتیها را به خود اختصاص دادند.