رئیس‌جمهور روسیه گفت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درباره اعتراضات ایران به روسیه اطلاعات می‌دهد اما افزود روسیه به طور مستقل هم وضعیت را رصد کرده است.
ولادیمیر پوتین در حاشیه سومین نشست روسیه و آفریقا در مسکو و هنگام بازدید از یک نمایشگاه گفت: «این را فقط سپاه به ما نمی‌دهد، بلکه خودمان هم از بیرون خوب می‌دیدیمش.»
به گزارش خبرگزاری اینترفاکس، پوتین اعتراضات را نمونه‌ای از پیامد نداشتن کنترل دولتی بر شبکه‌های اجتماعی خواند. او گفت آنچه در خیابان‌های تهران در جریان اعتراضات رخ داد «تا حد زیادی در شبکه‌های اجتماعی آغاز شد»، شبکه‌هایی که مقام‌های ایران «نه اداره‌شان می‌کردند و نه کنترلشان». پوتین تصریح کرد: «باور کنید، واقعاً همین‌طور بود.»
او افزود نمی‌خواهد ارزیابی سیاسی بدهد و درباره درستی تصمیم قضاوت نمی‌کند، اما تنها گزینه باقی‌مانده برای مقام‌های ایران «خاموش کردن همه‌چیز» بود.
مخاطب این سخنان رهبران آفریقایی بودند. پوتین استدلال کرد نهادهای دولتی باید بتوانند بر کارکرد شبکه‌های اجتماعی اثر بگذارند و گفت بدون حاکمیت کامل در حوزه اطلاعات، حاکمیتی در کار نیست.
او فرانسه را نمونه مقابل آورد: «سکوهایی که زیر حاکمیت فرانسه نیستند بر رویدادهای شهرهای بزرگ این کشور اثر می‌گذارند و مقام‌های فرانسوی یا به‌سختی می‌توانند اثر بگذارند یا اصلاً نمی‌توانند.»
همکاری دو کشور در این حوزه سابقه رسمی دارد. وزیران امور خارجه وقت روسیه و جمهوری اسلامی، سرگئی لاوروف و محمدجواد ظریف، سال ۲۰۲۱ میلادی توافقی برای همکاری در امنیت سایبری و فناوری اطلاعات امضا کردند که انتقال فناوری، آموزش مشترک و هماهنگی در مجامع بین‌المللی از جمله سازمان ملل متحد را در بر می‌گرفت.
شورای روابط خارجی آمریکا در بررسی همین توافق نوشت انتقال مشخصی از ابزار نظارتی یا کنترل اینترنت مستند نشده است.
سازمان حقوق بشری ماده ۱۹ نیز در گزارشی درباره نقش چین اعلام کرد شرکت‌های زد‌تی‌ای، هواوی، تیاندی و هایک‌ویژن دست‌کم از سال ۲۰۱۰ میلادی و اغلب از راه شرکت‌های واسط در ایران فعال بوده‌اند و شبکه ملی اطلاعات تلاشی برای بازسازی دیوار آتش چین است.
بر اساس این گزارش، به‌کارگیری فناوری روسی و چینی در سرکوب اعتراضات مطرح است اما یافته تأییدشده نیست.
روسیه خود یوتیوب، ایکس، اینستاگرام، فیسبوک، تیک‌تاک، واتساپ، تلگرام و رسانه‌های مستقل را مسدود یا محدود کرده است.
قطع سراسری اینترنت و تلفن همراه در ایران از ۱۸ دی ۱۴۰۴ آغاز شد و به اعلام هیئت مستقل حقیقت‌یاب سازمان ملل متحد نزدیک به پنج ماه ادامه داشت.