نتبلاکس، نهاد مستقل پایش دسترسی به اینترنت، اعلام کرد خاموشی اینترنت در ایران وارد شصتوهشتمین روز شده و مدت اختلال از هزار و ۶۰۸ ساعت گذشته است.
به گفته این نهاد، عموم مردم ایران از ابتدای سال ۲۰۲۶ تاکنون حدود ۷۰ درصد این سال را بدون دسترسی عادی به اینترنت جهانی سپری کردهاند و برخی کاربران گزارش دادهاند از آغاز نخستین خاموشی دیجیتال در ژانویه، ارتباط پایداری با شبکه جهانی اینترنت نداشتهاند.
همزمان، مقامهای جمهوری اسلامی به جای اعلام یک زمان روشن برای بازگشت اینترنت عمومی، پیامهای متناقضی درباره آینده دسترسی مردم میدهند.
انصافنیوز گزارش داده محمدحسن نامی، دستیار ویژه وزیر کشور، گفته احتمال رفع محدودیتهای اینترنت در ایران طی ۴۰ تا ۹۰ روز آینده وجود دارد، اما تحقق آن را به روند گفتوگوها با آمریکا و شرایط امنیتی گره زده است. او همچنین گفته در وضعیت امنیتی، تصمیمگیری از سطح وزارتخانهها فراتر میرود و در شورای عالی امنیت ملی انجام میشود.
محسن حاجیمیرزایی، رئیس دفتر رئیسجمهور، نیز با تأیید نقش دولت در تصمیمگیری درباره محدودیتهای اینترنتی گفته «تصمیم اصلی در شعام گرفته شده است» و متناسب با شرایط کشور تغییراتی اعمال خواهد شد. او با این حال، درباره زمان احتمالی وصل شدن اینترنت با توجه به شرایط آتشبس، زمان مشخصی اعلام نکرد.
در همین فضای بلاتکلیف، وزارت علوم از بازگشایی محدود اینترنت بینالملل برای دانشگاهها خبر داده است. معاون آموزشی وزارت علوم گفته پس از بسته شدن کامل دسترسیها به دلیل شرایط جنگی، وزارت علوم درخواست بازگشایی اینترنت برای دانشگاهها را مطرح کرد و اکنون برای بخش قابل توجهی از استادان، دسترسی اینترنت بینالملل برقرار شده است.
تناقض اصلی همینجاست: حکومت از یک سو میپذیرد که دانشگاه، پژوهش، کسبوکار و اقتصاد بدون اینترنت جهانی فلج میشوند؛ از سوی دیگر، به جای بازگرداندن دسترسی عمومی، اینترنت را مرحلهبهمرحله، فهرستی و سهمیهای باز میکند.
منتقدان بر این باورند نتیجه این رویکرد حکومت، نه بازگشت اینترنت، بلکه عادیسازی اینترنت طبقاتی است؛ دسترسی برای گروههای قابلکنترل، بلاتکلیفی برای مردم، و ترس دائمی برای کسبوکارهایی که نمیدانند فردا دوباره به جهان وصل خواهند بود یا نه.