نتبلاکس، نهاد پایش دسترسی به اینترنت، اعلام کرد خاموشی اینترنت در ایران وارد شصتوهفتمین روز شده و از هزار و ۵۸۴ ساعت گذشته است.
به گفته این نهاد، این محدودیت گسترده در حالی ادامه دارد که مقامها و گروههای منتخب به سیمکارتها یا دسترسیهای موسوم به «سفید» دسترسی دارند، اما بخش بزرگی از مردم همچنان از اینترنت جهانی محروماند.
همزمان، گزارشهایی در رسانههای ایران درباره قطع یا کاهش دسترسی اینترنت سفید برخی خبرنگاران منتشر شده است؛ موضوعی که نشاندهنده طبقاتی شدن «اینترنت طبقاتی» و رویکرد جمهوری اسلامی در تشدید سرکوب دیجیتال ایرانیان است.
ایرانسل در واکنش به گزارشهایی با عنوان «قطع اینترنت سفید خبرنگاران توسط ایرانسل» اعلام کرد اپراتورها نقشی در پایش پهنای باند، تعیین سطح دسترسی یا اعمال فیلترینگ ندارند.
این اپراتور گفت سیاستهای حاکمیتی مربوط به سطح دسترسی و پالایش محتوا در «لایهای قبل از اپراتور» اجرا میشود و اپراتورها صرفاً توزیعکننده اینترنت به مصرفکننده نهایی هستند.
پرونده اینترنت سفید پیشتر با اظهارات غلامحسین محسنی اژهای، رئیس قوه قضائیه، وارد مرحله قضایی شده بود. او از دادستانی کل کشور و سازمان بازرسی خواسته بود موضوع «خطهای سفید» و «اینترنت پرو» را بررسی کنند و گفته بود گزارشهایی وجود دارد که این امکانات به افرادی داده شده که به گفته او «فاقد صلاحیت» هستند.
پس از آن، گزارشهایی درباره رفتن همراه اول به سازمان بازرسی برای ارائه توضیح درباره اینترنت پرو منتشر شد. خبرگزاری مهر همچنین نوشته بود اجرای اینترنت پرو با مصوبه شورای عالی امنیت ملی انجام شده است.
جمهوری اسلامی پیشتر اینترنت پرو را اقدامی موقت برای کاهش فشار بر کسبوکارها در دوره بحران معرفی کرده بود. رویترز به نقل از سخنگوی دولت گزارش داده بود شورای عالی امنیت ملی این طرح را برای حفظ فعالیتهای اقتصادی در دوره محدودیت اینترنت تصویب کرده است.
با این حال، وزیر ارتباطات نیز در یادداشتی نوشته بود اینترنت باکیفیت حق مردم است و هرگونه دستهبندی و تفکیک دسترسی، از جمله اینترنت طبقاتی یا فهرستهای خاص، تنها میتواند موقت و اضطراری باشد.
تداوم این روند اعتراض رسانههای حکومتی را هم به دنبال داشته است. روزنامه اعتماد در شماره امروز سهشنبه ۱۵ اردیبهشت در یادداشتی هشدار داده که اینترنت طبقاتی فقط یک موضوع فنی نیست، بلکه به رابطه حکومت و مردم و حتی اقتصاد آسیب زده و در ماههای اخیر این شکاف را عمیقتر کرده است.
به این ترتیب، مسئله اینترنت سفید دیگر فقط بحث قطع یا وصل شدن چند خط نیست؛ موضوع اصلی، شکلگیری ساختاری مبهم برای دسترسی متفاوت به اینترنت است؛ ساختاری که معیار توزیع، مرجع تصمیمگیری و نهاد پاسخگوی آن هنوز روشن نیست.
