عارف، از مشهورترین خوانندگان موسیقی پاپ ایران که با لقب «سلطان قلبها» در میان نسلهای مختلف شناخته میشد، در آستانه نوروز چشم از جهان فروبست.
این هنرمند برجسته که با ترانههایی ماندگار مانند «سلطان قلبها» و «دریاچه نور» در حافظه موسیقایی ایرانیان جاودانه شد، پس از ماهها مبارزه با بیماری سرطان در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
خبر درگذشت او را دخترش، نازلی عارفکیا (شجره)، اعلام کرد. او در پیامی نوشت که پدرش برای مردم ایران «سلطان قلبها» بود و برای او «همهچیز».
عارف، با نام کامل عارف عارفکیا، فعالیت هنری خود را از اواخر دهه ۳۰ خورشیدی در رادیو ایران آغاز کرد؛ دورانی که ورود به این رسانه مستلزم عبور از فیلترهای سختگیرانه شورای موسیقی بود.
او با موفقیت در این آزمونها، به جمع خوانندگان رسمی رادیو پیوست و بهسرعت توانست جایگاه ویژهای در میان مخاطبان پیدا کند.
نخستین صفحه او، ترانه «هفت آسمون» با همراهی پوران، در اوایل دهه ۴۰ منتشر شد و مسیر شهرت او را هموار کرد.
همکاری با گروه «گلدن رینگ» و اجرای ترانههای جوانپسند، بخش دیگری از کارنامه هنری او را شکل داد، هرچند بعدها مسیر مستقلتری را در پیش گرفت.
بسیاری از ترانههای مشهور او، همانند دیگر خوانندگان پاپ همعصرش، بر پایه ریتم والس-پاپ ساخته میشد و فضایی رمانتیک و احساسبرانگیز داشت؛ ویژگی که نقش مهمی در محبوبیت گسترده آثارش در میان مخاطبان ایفا کرد.
عارف همچنین از پیشگامان تلفیق موسیقی پاپ با عناصر موسیقی اصیل ایرانی بود و با اجرای آثاری برگرفته از ملودیهای کلاسیک، توانست پلی میان سنت و مدرنیته ایجاد کند. صدای گرم و سبک خاص او، در کنار انتخابهای هنریاش، از او چهرهای ماندگار ساخت.
با درگذشت عارف، موسیقی ایران یکی از صداهای ماندگار خود را از دست داد؛ هنرمندی که آثارش همچنان در میان مردم زنده است و نامش بهعنوان «سلطان قلبها» در تاریخ موسیقی ایران ماندگار خواهد بود.