آنچه در ادامه میخوانید ترجمه نوشتاری با عنوان «عصر جدید کنترل تسلیحات هستهای» از مارکو روبیو وزیر خارجه ایالات متحده است:
در دوران جنگ سرد، کمتر مذاکرهای به پیچیدگی گفتوگوهای میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی برای محدودسازی و کاهش زرادخانههای هستهایشان بود. این مذاکرات نیازمند اعتماد میان دشمنانی بود که دلیلی برای باور به سخنان یکدیگر نداشتند و بر راهکارهایی پیوسته و پیچیده، برای راستیآزمایی پایبندی طرفین تکیه میکردند. با این حال، دیپلماتهای آمریکایی با پافشاری موفق شدند به مجموعهای از توافقات با شوروی، و سپس با فدراسیون روسیه، دست یابند؛ توافقاتی که در نهایت، آمریکا را ایمنتر کرد.
اما هر چیزی زمان خود را دارد، و دیروز، پیمان «نیو استارت» به پایان رسید. حامیان کنترل تسلیحات و بسیاری از رسانهها تلاش کردهاند این پایان را نشانهای از آغاز رقابت جدید تسلیحات هستهای از سوی ایالات متحده جلوه دهند. اما این ابراز نگرانیها، یک واقعیت را نادیده میگیرند: روسیه در سال ۲۰۲۳ اجرای پیمان «نیو استارت» را متوقف کرد؛ آنهم پس از اینکه سالها مفاد آن را نقض کرده بود. یک پیمان، دستکم به دو طرف نیاز دارد، و ایالات متحده در برابر این انتخاب قرار داشت: یا بهتنهایی خود را به مفاد یکطرفه متعهد کند، یا بپذیرد که دوران جدید، رویکردی نو میطلبد؛ نه ادامه همان «استارت» قدیمی، بلکه چیزی تازه. پیمانی حاوی اینکه ایالات متحده ممکن است در آینده، نه با یک، بلکه با دو قدرت هستهای طرف باشد: روسیه و چین.
از زمان اجراییشدن پیمان «نیو استارت»، رشد سریع و پنهانکارانه زرادخانه هستهای چین، مدلهای قبلی کنترل تسلیحات را که بر پایه توافقهای دوجانبه میان آمریکا و روسیه بودند، منسوخ کرده است. از سال ۲۰۲۰، چین تعداد کلاهکهای هستهای خود را از حدود ۲۰۰ به بیش از ۶۰۰ افزایش داده و در مسیر رسیدن به بیش از ۱۰۰۰ کلاهک تا سال ۲۰۳۰ قرار دارد. هرگونه توافقی که توسعه تسلیحاتی چین را - که با حمایت روسیه انجام میشود - در نظر نگیرد، امنیت آمریکا و متحدانش را کاهش میدهد.
پرزیدنت ترامپ همواره با صراحت و ثبات تأکید کرده است که هرگونه توافق آتی در زمینه کنترل تسلیحات هستهای باید نه یک، بلکه هر دو قدرت هستهای رقیب را شامل شود.
دعوت ما به مذاکرات چندجانبه برای کنترل تسلیحات هستهای و حفظ ثبات راهبردی، که امروز در ژنو ارائه شد، بازتابدهنده اصولی است که پرزیدنت ترامپ بر آنها تأکید داشته است:
اول آنکه کنترل تسلیحات دیگر نمیتواند مسئلهای صرفاً دوجانبه بین آمریکا و روسیه باشد. همانطور که رئیسجمهور بهروشنی بیان کرده، کشورهای دیگر نیز مسئولیت دارند تا در حفظ ثبات استراتژیک سهیم باشند؛ و در این میان، هیچ کشوری بیش از چین نقش ندارد.
دوم اینکه ما شرایطی را نخواهیم پذیرفت که به ایالات متحده آسیب برساند یا چشم بر عدمپایبندی طرف مقابل ببندد، تنها بهخاطر آنکه به دنبال حصول توافقی در آینده باشیم. ما درباره معیارهای خود شفافسازی کردهایم و برای دستیابی به کنترل تسلیحاتی صرفاً با هدف کنترل تسلیحاتی، از آنها عقبنشینی نخواهیم کرد.
سوم، ما همواره از موضع قدرت مذاکره خواهیم کرد. روسیه و چین نباید انتظار داشته باشند ایالات متحده هیچ اقدامی انجام ندهد؛ در حالیکه آنها به تعهداتشان عمل نمیکنند و زرادخانههای هستهای خود را گسترش میدهند. ما توان بازدارندگی هستهای قدرتمند، قابل اتکا، و مدرن را برای خود حفظ خواهیم کرد. اما این کار را در حالی انجام خواهیم داد که همه راهها را در جهت تحقق خواسته واقعی رئیسجمهور برای رسیدن به جهانی با تعداد اندکتری از این سلاحهای هولناک دنبال میکنیم.
ما متوجه هستیم که این فرآیند ممکن است زمانبر باشد. مذاکرات بر سر توافقهای پیشین، از جمله «نیو استارت»، سالها زمان بردند و بر پایه پیشینه چنددههای بنا شدند. البته آنها توافقهایی میان دو قدرت بودند، نه سه قدرت یا بیشتر. اما صرف اینکه فرآیندی دشوار است، نباید ما را از پیگیری آن بازدارد یا وادار به تن دادن به کمتر از آن چیزی کند، که ضروری است.
هیچکس بهتر از پرزیدنت ترامپ نمیداند که سختترین توافقها، اغلب ارزشمندترینها هستند. او بارها بر قدرت هولناک سلاحهای هستهای و تمایلش برای کاهش تهدید اتمی جهانی تأکید کرده است.
امروز در ژنو، ما نخستین گام را بهسوی آیندهای برداشتیم که در آن تهدید هستهای جهانی، نه فقط روی کاغذ، بلکه در واقعیت کاهش یابد. ما امیدواریم دیگران نیز به ما بپیوندند.