کمال جعفری یزدی، فعال مدنی و زندانی سیاسی در ایران، در متنی که از مشهد و با تاریخ ۹ بهمن ۱۴۰۴ منتشر کرده، با انتقاد شدید از سرکوب خیزش سراسری ایرانیان، کشتهشدن معترضان را «قتلعام جوانان معترض و بیپناه» دانسته و عاملان آن را مورد انتقاد شدید قرار داده است.
او در این نوشته با اشاره به روایتهای رسمی درباره عاملان خشونتها، و به کنایه پرسیده است چرا گروههایی که مسئول این حملات معرفی میشوند، به تجمعات حامیان حکومت آسیبی وارد نمیکنند و این موضوع را نشانهای از نادرستی چنین ادعاهایی دانسته است.
جعفری یزدی در بخشی از این متن نوشته است: «لعنت بر آن داعش و معاند و منافق و مزدوری که هزاران نفر از جوانان معترض و ذیحق و مظلوم و بیپناه را در دو شب و در چهارصد شهر قتلعام کردند!»
او در ادامه افزوده است: «این داعش و معاند و منافق و... چرا به تجمعات حامیان حکومت خراشی وارد نمیکنند؟!»
جعفری یزدی در بخش دیگری از نوشته خود نیز آورده است: «اگر گوش مخملی هم وجود داشته باشد، گوشهای دراز اونایی هست که این حرفا رو با وقاحت و پررویی میزنند یا کسانی که در اوج حماقت میپذیرند.»
او همچنین تأکید کرده است: «قتلعام وحشیانه و کشتار جوانان بیگناه و حقطلب وطن، به بقای هیچکس کمک نکرده و نمیکند، سقوط را دردناکتر و مرگ ظالمان و جنایتکاران را سخت و بیامان و سریعتر خواهد کرد.»
کمال جعفری یزدی از امضاکنندگان «بیانیه ۱۴» فعالان سیاسی در ایران است که در آن خواستار استعفای رهبر جمهوری اسلامی و تغییر قانون اساسی شده بودند. او به دلیل همین مواضع و مخالفت با ساختار سیاسی موجود بازداشت و محاکمه شد.