همزمان با ادامه اعتراضات مردمی در ایران، سه بیانیه جداگانه از سوی سینماگران، مستندسازان و فیلمنامهنویسان ایرانی منتشر شده که در آنها بهطور صریح از خیزش سراسری مردم حمایت و سرکوب حکومتی محکوم شده است. این بیانیهها به امضای شمار زیادی از هنرمندان ایرانی رسیده است.
بیانیه ۱۸۴ سینماگر ایرانی؛ «شلیک به مردم، جنایت علیه حق حیات است»
۱۸۴ سینماگر ایرانی با انتشار بیانیهای مشترک، سرکوب اعتراضات مردمی را بهشدت محکوم کرده و تاکید کردهاند که اعتراض «حق طبیعی و مدنی هر انسان» است.
در این بیانیه آمده است: «ما سینماگران ایران، سرکوبِ اعتراضهای مردم را به هر بهانه محکوم میکنیم. اعتراض، حق طبیعی و مدنی هر انسانی است. هیچ قدرتی حق ندارد خود را مافوق مردم بداند.»
امضاکنندگان این بیانیه با اشاره مستقیم به برخوردهای خشونتآمیز نیروهای حکومتی نوشتهاند: «شلیک به مردمی که با دست خالی به خیابان آمدهاند، جنایت علیه حق حیات است و هیچ توجیهی ندارد.»
سینماگران همچنین تاکید کردهاند: «نزدیک به نیمقرن است با وجود منابع عظیم طبیعی و انسانی در کشور عزیزمان ایران، نه عدالت محقق شده، نه رفاه و نه امنیت.»
در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: «فساد سازمانیافته و چپاول ثروت عمومی و ایدئولوژی هراسآور، زندگی مردم را به ورطه فقر، خفقان و ناامیدی کشانده و سرمایههای ملی در چالشهای منطقهای نابود شده است.»
امضاکنندگان در پایان اعلام کردهاند: «ما سینماگران، این روزها و این زخمها را تصویر خواهیم کرد و با تمام توان از حق آزادی بیان دفاع کرده، سرکوب و کشتار مردم معترض را محکوم میکنیم و در کنار مردم ایران ایستادهایم.»
شماری از امضاکنندگان این بیانیه عبارتاند از: ویشکا آسایش، مصطفی آلاحمد، پگاه آهنگرانی، مهناز افشار، مجید برزگر، رخشان بنیاعتماد، جعفر پناهی، رویا تیموریان، رضا درمیشیان، محمد رسولاف، لیلی رشیدی، سامان سالور، بهتاش صناعیها، کیانوش عیاری، اصغر فرهادی، باران کوثری، مریم مقدم، مرضیه وفامهر و صفی یزدانیان.
بیانیه مستندسازان ایرانی؛ «مستند، حافظه جمعی جامعه است»
در بیانیهای دیگر، جمعی از مستندسازان ایرانی نیز حمایت «روشن و قاطع» خود را از اعتراضات مردم ایران اعلام کردهاند. آنها تاکید کردهاند آنچه امروز در شهرهای مختلف ایران جریان دارد، «نتیجه دههها سرکوب سیستماتیک، فساد ساختاری، فروپاشی اقتصادی و نقض گسترده حقوق انسانی» است.
در این بیانیه آمده است: «مردمی که به خیابان آمدهاند، نه برای اغتشاش، بلکه برای بازپسگیری حق زیستن، حق انتخاب و حق دیده شدن برخاستهاند.»
مستندسازان با رد خشونت حکومتی نوشتهاند: «خشونت، بازداشت و سرکوب پاسخ این خواستها نیست. ممکن است صدای اعتراض را بتوان موقتاً خاموش کرد، اما واقعیت را نمیتوان حذف کرد.»
آنها نقش حرفهای خود را چنین توصیف کردهاند: «بهعنوان مستندساز، وظیفه ما ثبت و انتقال واقعیت است؛ مستند، حافظه جمعی جامعه است و حذف آن بهمعنای حذف تاریخ است.»
این بیانیه از جمله به امضای رخشـان بنیاعتماد، رضا علامهزاده، پگاه آهنگرانی، نیما سروستانی، سپیده فارسی، مژگان ایرانلو و ناهید پورسرورستانی رسیده است.
بیانیه فیلمنامهنویسان؛ «اعتراض خیابانی اجتنابناپذیر است»
در ادامه این موج حمایتی، جمعی از فیلمنامهنویسان ایرانی نیز پیشتر در بیانیهای از دور تازه اعتراضات حمایت کردهاند.
در این بیانیه تاکید شده است: «اعتراضات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی روزهای اخیر، نه هیجانی زودگذر، بلکه حاصل انباشت سالها نشنیدن، نادیدهگرفتن و حذف نظاممند صداهای منتقد است.»
فیلمنامهنویسان با اشاره به ماهیت حرفه خود نوشتهاند: «کار ما نوشتن از واقعیتهای زندگی است و نمیتوانیم در برابر مصایبی که هر روز خشنتر از روز پیش بر زندگی مردم تحمیل میشود، سکوت اختیار کنیم.»
در این بیانیه آمده است: «آنجا که معیشت به بحران بدل میشود و آزادی در قفس نظارت و تهدید گرفتار میآید، اعتراض خیابانی اجتنابناپذیر است.»
آنها همچنین تاکید کردهاند: «برخورد قهری با این اعتراضات راهحل نیست و مشکل را عمیقتر میکند؛ امنیت با خاموشکردن صداها بهدست نمیآید و ثبات با انکار واقعیت شکل نمیگیرد.»
از جمله امضاکنندگان این بیانیه میتوان به بهتاش صناعیها، شبیر شیرازی، فرزانه شبانی، مهنوش صادقی، مهتاب صداقت، حمزه صالحی و مهرنوش عبدیمنفرد اشاره کرد.