لینکهای قابل دسترسی

خبر فوری
چهارشنبه ۴ مهر ۱۳۹۷ ایران ۱۷:۰۱

در مترو

به عنوان خبرنگاری که در میان گزارشات و خبرهای متنوعی که پوشش داده، تولید و یا ترجمه کرده، مذاکرات اتمی ایران طی بیش از ۱۲ سال گذشته دنباله دارترین بوده است.

در این دوجین سال یا خیلی نزدیک به مذاکرات یا در حاشیه، یا در متن آن و یا در کنار بطن آن بوده ام و مطالبی نوشته ام.

نمیخواهم در این نوشته به نحوه پوشش خبری و یا پیشینه بازیگران ایرانی و طرف مقابل گفتگوها بپردازم.

و اما از طرفی
در تحولات و یا بهتر بگویم در سیر تکاملی سینمای هالیوودی آمریکا ضدقهرمان (Badman) از سرخپوست بد، به جاسوس اتحاد جماهیر شوروی سابق رسید و در دوران معاصرتر به تروریستها رسید.

تروریستها ابتدا غیر ایرانی بودند و بعد ایرانی شدند.

حالا ارتباط بدمن بودن، شدن ایرانیها، به پرونده اتمی چیست؟

حتما سریال هوملند "Homeland" که از شبکه HBO پخش می شود، بویژه فصل سوم را دیده اید و یا درباره آن شنیده اید.

آمریکا توانست با فشار برروی سپاه پاسداران ایران را به نشستن پای میز مذاکره و تن دادن به توافق اتمی قانع کند.

حدود دو هفته پیش در سریال خانم وزیر Madam Secretar"" که با محوریت وزیر خارجه آمریکا از شبکه سی بی اس آمریکا پخش می شود، خانم وزیر خارجه با پیشینه تحلیلگر سازمان اطلاعات مرکزی، توانست توطئه به شکست کشاندن مذاکرات اتمی جامعه جهانی را برملا سازد.

حتی برای نشان دادن حسن نیت، رییس جمهوری آمریکا به وزیر خارجه اش این اجازه را می دهد که به تهران برود و به مقامات ایران بقبولاند که آمریکا به دنبال تغییر رژیم نیست.

ضدقهرمان ماجرا اما در این سریال رییس سازمان اطلاعات مرکزی است. وی با همکاری یکی از رهبران اپوزیسیون خارج نشین که قبلا در جمهوری اسلامی ایران سمتی داشته، می خواستند با کودتا به هدف اصلی خود که تغییر رژیم بوده برسند.

خوب این بود، سیر تکاملی بدمن سریالهای آمریکا در خصوص با ایران و مقامات این کشور بعد از انقلاب ۱۳۵۷ از دیدگاهم. شاید این سیر تکاملی همگام با دولت کنونی آمریکا که به دنبال دستیابی به توافق اتمی است ارتباط مستقیم داشته باشد و شاید هم نه.

ولی نکته مشترک در دو سریال این است که به شخص رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیت الله خامنه ای هیچگاه اشاره ای، چه به بدی و چه به خوبی نشده است.

ماه فوریه کلا در تقویم میلادی کوتاهترین ماه است، اما ماهی است که در آن یکی از موثرترین رؤسای جمهور آمریکا دیده به جهان گشوده است. البته سومین دوشنبه فوریه در این کشور، روز رییس جمهور نامیده شده است.
حتما اگر گذرتون به شهر واشنگتن افتاده باشه، یادمان پرزیدنت آبراهام لینکلن رو دیده اید. تو خیلی از فیلمها هم است.
در این یادمان در یکی از دیوارهای درونی آن سخنرانی بسیار کوتاهی از وی روی دیوار حک شده است که آقای لینکلن در حین جنگهای داخلی آمریکا (۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵) بیان کرد.
جمله پایانی این سخنرانی که از واژگان بسیار ساده ای تشکیل شده بیانگر کُنه وجودی ساختار این کشور، است. یعنی دموکراسی.
بخش کلیدی این جمله شامل: "حکومت مردم، توسط مردم، برای مردم" است.
شهروندان آمریکا، تقریبا از خردترین تا کلانترین مقامات شهر، ایالت و دولت فدرال خویش را انتخاب می کنند. قانون اساسی آمریکا به شکلی نوشته شده که رییس جمهور نتواند، کنگره یا همان مجلس را تعطیل کند و قوه قضاییه این کشور بی دلیل و مدرک کسی را بازداشت و زندانی نکند.
با این مقدمه،
چند هفته ای است که مساله حضور و سخنرانی نخست وزیر اسرائیل که کشوری از کلیدیترین همپیمانان آمریکا در منطقه است، نقل محافل سیاسی و خبری در این کشور، اسرائیل و البته ایران است.
پر واضح است که بنیامین نتانیاهو از بدو شروع روند جدید مذاکرات ایران با آمریکا درباره پرونده جنجال بر انگیز اتمیش در دو سال اخیر گزنده ترین انتقادات را به دولت پرزیدنت باراک اوباما از نحوه مدیریت این گفتگوها روا داشته است.
با این حال وقتی که جان بینر، رییس مجلس نمایندگان آمریکا از حزب مخالف آقای اوباما از آقای نتانیاهو دعوت کرد، دولت آمریکا صرفا به انتقاد از این دعوت پرداخت و نه بیشتر.
مساله انتقاد صریح اللهجه یک رهبر کشور خارجی در قوه مقننه آمریکا علیه مواضع رسمی واشنگتن امری تقریبا که خیر، تحقیقا غیر قابل تصور برای ایران است.
به عبارت دیگر، نه نماینده ای تهدید شد، نه ممنوع التصویر شد، نه مجلس تعطیل شد، نه گروههای "خود جوشی" در برابر کنگره تجمع کردند و "نه" های بسیار دیگر.
واکنشهای دولت آمریکا کاملا آرام و با طمأنینه بود ونه افراطی و احساسی.
محتوی سخنرانی آقای نتانیاهو، محور این نوشتار نیست، بلکه این دعوت و حضور نشانگر "حکومت مردم، توسط مردم، برای مردم" و لاغیر.

بارگذاری بیشتر

XS
SM
MD
LG