لینکهای قابل دسترسی

خبر فوری
شنبه ۵ بهمن ۱۳۹۸ ایران ۲۱:۲۶

در مترو

آتش بازی بمناسبت روز باستیل در کنار برج ایفل در پاریس

روز چهاردهم ژوئیه (جولای) ۱۷۸۹ روز ملی فرانسه، روزی است که انقلابیون فرانسوی وارد زندان باستیل شدند. این مکان سالها بعد تخریب شد و به جای آن میدانی به همین نام ساخته شد. این واقعه تحولی کلیدی در پیروزی این انقلاب شد.

بسیاری پیش از این انقلاب، پادشاهی ایران و پادشاهی فرانسه (اکنون هردو به نظام جمهوری تبدیل شده اند) با هم روابط سیاسی، اقتصادی و نظامی داشتند. در سال ۱۷۱۵ ایران محمد رضا بیک را به دربار لوئی چهاردهم فرستاد.

از شخصیتهای مانند تاورنیه و شاردن گرفته تا خود شخص ناپلئون بناپارت در تاریخ ایران موثر بودند. برخی از تاریخ نگاران ایران نقض پیمان فین کن اشتاین توسط بناپارت که به موجب آن ایران نتوانست تسلیحات لازم برای دفاع در برابر ارتش تزاری به دست آورد، را همواره از نقاط فرود روابط دو کشور می دانند.

در تاریخ معاصر ایران، پذیرش آیت الله روح الله خمینی بعد از تبعید از عراق به فرانسه و ارائه هواپیمای ایر فرانس در سال ۱۳۵۷را برخی از مورخین به عنوان نقطع عطف پیروزی این انقلاب می دانند.

این کشور همچنین به آخرین نخست وزیر شاه، شاپور بختیار و ابوالحسن بنی صدر اولین رییس جمهوری اسلامی ایران پناهندگی داد.

حضور فرانسه در ایران در زندگی روزمره مردم از لوازم خانگی مانند مولینکس گرفته تا انواع خودروهای پژو، سیتروئن (ژیان محبوب) و رنو متجلی است.

اما آنچه این روز را برای من پر اهمیت می کند، برگزاری روز ملی فرانسه در رزیدانس سفیر این کشور در تهران است.

بنا به اقتضای شغلی، در چندین نوبت این مراسم شرکت کردم. کنجکاوی ام مرا به یکی از اتاقهای ریزدانس سفیر فرانسه کشاند که در آن یک پرتره تمام قد با هیبت یکی از شاههای قاجار نصب شده بود. اتفاقا این مراسم کمابیش مصادف شده بود یا اعتراضات تندروها نسبت به مالکیت باغ سفارت انگلیس یا همان رزیدانس سفیر بریتانیا عظمی در تهران.

از یکی از کارمندان سفارت تاریخچه این پرتره را پرسیدم که وی با ظرافت دیپلماتیک گفت: مهمترین مساله وجود این پرتره در رزیدانس این است که عملا این سند اهدای محل رزیدانس از سوی وی به دولت ما است!

شورای امنیت سازمان ملل متحد

در روزگار وانفسا، انقلاب ۱۳۵۷ ایران، هزاران کیلومتر آن طرفتر فرانک سیناترا خواننده آمریکایی – ایتالیایی تبار ترانه ای خواند، درباره شهر نیویورک که با این کلمات تمام می شد:

اگر بتوانم در نیویورک موفق بشوم، در تمامی جهان موفقم،

همه چیز به تو بستگی داره، نیویورک، نیویورک.

حدود سه دهه بعد و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد مستقر در شهر نیویورک چهار تحریم علیه برنامه جنجال برانگیز اتمی جمهوری اسلامی ایران به رای گذارد و تصویب کرد.

بر پایه این تحریمها اتحادیه اروپا و ایالات متحده تحریمهای نیز علیه تهران وضع کرده و به اجرا گذاردند.

قطعنامه های تحریمی شورای امنیت سازمان ملل متحد در شهر نیویورک و در مقر این سازمان به تصویب رسید. هدف از این تحریمها ملزم کردن تهران به توقف غنی سازی اورانیوم و ایجاد تغییرات اساسی در ساخت نیروگاه آب سنگین اراک بود.

قطعنامه های تحریمی بر اساس تاریخ صدور:

  • در روزهای پایانی سال ۲۰۰۶ (دوم دیماه ۱۳۸۵) قطعنامه ۱۷۳۷ با مضمون تحریم برنامه اتمی به تصویب رسید. بر اساس این قطعنامه ارائه، فروش و انتقال فن آوری و کالاهایی که در صنعت هسته ای و ساخت موشک مصرف داشته باشد به تهران ممنوع شد. همچنین اموال افرادی که در صنعت اتمی ایران فعالیت دارند بلوکه شد.
  • در ماههای اول سال ۲۰۰۷ (چهارم فروردین ماه ۱۳۸۶) قطعنامه ۱۷۴۷ با افزودن نام چند مقام ایرانی به فهرست افرادی که داراییهایشان به خاطر فعالیت در صنعت اتمی مسدود شود، به تصویب رسید. در این قطعنامه تحریمی علاوه بر تاکید مجدد به عدم ارائه، فروش و انتقال فن آوری و کالاهایی که در صنعت هسته ای و ساخت موشک مصرف داشته باشد، از کشورهای عضو سازمان ملل خواسته شد که در به جز مواردی انساندوستانه در ایران سرمایه گذاری نکنند و وام ارائه نکنند.
  • حدود یکسال بعد (سیزدهم اسفندماه ۱۳۸۶) شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۱۸۰۳ را درحالیکه تهران هنوز به قطعنامه های پیشین این نهاد بین المللی پاسخ مثبت نداده بود، تصویب کرد. به موجب این قطعنامه، ورود افرادی که در فهرست تحریمهای این شورا هستند به خاک کشورهای عضو سازمان ملل متحد ممنوع شد. برپایه این قعطنامه تحریمی، بازرسی از محموله های هواپیمایی ایران ایر و کشتیهای متعلق به سازمان کشتیرانی و بنادر ایران به و از مقصد ایران تصویب شد.
  • در خرداد ماه ۱۳۸۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ۱۹۲۹ را علیه تهران با ۱۲ رای موافق (از جمله همه اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل) تصویب کرد. لبنان در این رای گیری شرکت نکرد دو کشور برزیل و ترکیه با آن مخالفت کردند. بر اساس این قطعنامه تحریمی ایران نباید از هیچ فعالیت تجاری مرتبط با چرخه سوخت هسته ای و دیگر مواد هسته‌ای یا فناوری دیگر کشورها بهره‌مند شود و تمامی کشورها می‌بایست از انتقال هرگونه تسلیحات نظامی از جمله خودروهای زرهی، هواپیماهای جنگی، هلیکوپترهای تهاجمی، توپخانه کالیبر بالا، کشتی‌های نظامی، موشکهای بالستیک و سیستم‌ها و قطعات مرتبط با آن‌ها به ایران خودداری کنند. در این قطعنامه بار دیگر از جمهوری اسلامی ایران خواسته شده بود که تمام فعالیت‌های مرتبط با غنی‌سازی و بازفرآوری خود را متوقف کند.

از آن زمان تاکنون شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه تحریمی را علیه ایران تصویب نکرده است. اما ایالات متحده و اتحادیه اروپا با الهام از این رشته تحریمها، خود راسا اقدام به تحریم صنعت نفت ایران که عمده در آمد ایران ناشی از آن است و تحریم بانکی کردند.

اگر چه تاکنون انتقادهایی فراوانی از ساختار شورای امنیت سازمان ملل و صدور قطعنامه ای تحریم محور آن می شود، اما همین قطعنامه ها تا کنون توانسته اند از بسیاری از جنگها جلوگیری کند.

با شکلگیری توافق اتمی بین تهران و قدرتهای جهانی بار دیگر چشم و گوش کشورهای جهان و شرکتهای بزرگ چند ملیتی ساختمان شیشه ای سازمان ملل در منهتن نیویورک را هدفگیری می کنند، آنهم برای نحوه برداشته شدن این تحریمها.

حالا اگر بخواهیم نسخه وطنی ترانه آقای سیناترا را بخوانیم احتمالا به این شکل خواهد بود:

نیویورک، نیویورک ما داریم می آییم.

بارگذاری بیشتر

XS
SM
MD
LG