لینکهای قابل دسترسی

پنجشنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۶ ایران ۰۲:۱۹

بلاگ ها

پنجشنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۶

تقویم
۱۳۹۶ ۱۳۹۵ ۱۳۹۴
فروردین اردیبهشت خرداد تیر مرداد شهریور مهر آبان آذر دی بهمن اسفند
مهر، ۱۳۹۶
شنبه یکشنبه دوشنبه سه شنبه چهارشنبه پنجشنبه جمعه
۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷
۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴
۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱
۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸
۲۹ ۳۰ ۱ ۲ ۳ ۴ ۵

حسن روحانی چطور می خواهد حمایت از گروه های تروریستی را متوقف کند تا در ازای آن تحریم ها برداشته شود؟ مسئله، غیر ممکن بودن برداشتن تحریم ها نیست. مسئله اراده عالیترین مقام ایران است که تاکنون نشانه ای برای توقف حمایت از این گروه ها بروز نداده است.

روز جمعه مناظره آخر نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد که در بین اظهارات، شعارها، و اتهام های مطرح شده یک اظهار نظر توجه من را جلب کرد. اینکه حسن روحانی وعده داد در چهارسال آینده، تحریم های ایران را بر می دارد.

از این بگذریم که برخی نامزدها وعده هایی می دهند که یا توانش را ندارند و یا اصلا امکانش نیست، اما این وعده آقای روحانی چطور؟

حسن روحانی در جمله اش گفت، همانطور که قول دادم، تحریم های هسته ای را برداشتم، در چهارسال دوم «بقیه» تحریم ها را بر می دارم.

از چند نظر، این ادعای مهمی است. اول ببینم تحریم های باقیمانده چیست؟

تحریم های موشکی و تروریستی

ایران بخاطر ماجراجویی های موشکی و حمایت از گروه های تروریستی مورد تحریم سازمان ملل، آمریکا و برخی کشورهای اروپایی است.

این تحریم ها جدید نیستند اما در سالهای اخیر تشدید شده اند.

ایران در کشورهایی مثل سوریه نقش نظامی دارد، از گروه حماس در سرزمین های اشغالی، حزب الله در جنوب لبنان و حوثی ها در یمن با ارسال کمک مالی، نظامی و سلاح حمایت می کند.

حسن روحانی که می گوید بقیه تحریم ها را بر می دارد، آیا توان بازگردان این روند را دارد؟

می دانیم که آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران سیاست خارجی و داخلی را زیر نظر دارد و هرگونه خلاف نظر خود را در قالب سخنرانی های عمومی یا خصوصی تقبیح می کند. تازه ترین مورد، سند ۲۰۳۰ یونسکو است که آیت الله خامنه ای صراحتا علیه آن موضع گرفت.

حسن روحانی چطور می خواهد حمایت از گروه های تروریستی را متوقف کند تا در ازای آن تحریم ها برداشته شود؟ مسئله، غیر ممکن بودن برداشتن تحریم ها نیست. مسئله اراده عالیترین مقام ایران است که تاکنون نشانه ای برای توقف حمایت از این گروه ها بروز نداده است.

اگر فکر می کنید جامعه جهانی ناگهان از این تحریم ها منصرف شود، اشتباه می کنید. اگر اخبار کنگره آمریکا را دنبال کنید، می بینید بعضی از سناتورها و اعضای مجلس نمایندگان نیز پیشنهادهایی برای تشدید این تحریم ها دارند.

تحریم های حقوق بشری

خیلی از مقام ها و دستگاههای جمهوری اسلامی ایران به دلیل نقض حقوق بشر تحت تحریم هستند.

اگر فرض بگیریم حسن روحانی تنها رئیس دولت است، می توان گفت عمده نقض حقوق بشر، از سوی نهاد قضایی، سپاه پاسداران و نهادهای مشابه که زیر نظر رهبر هستند، شکل گرفته است.

روی کاغذ، حسن روحانی می تواند به عنوان عالیترین مقام اجرایی کشور و پاسدار قانون اساسی، مدافع حقوق بشر باشد و با نقض حقوق بشر مقابله کند. اما توجه کنیم که وی خود نیز سابقه درخشانی در حوزه حقوق بشر ندارد. اشاره ام به سخنان او در بعد از سرکوب دانشجویان در واقعه کوی دانشگاه در سال ۱۳۷۸ است.

با این حال، واقعیت این است که برداشتن تحریم های حقوق بشری کار راحت تری برای حسن روحانی است تا برداشتن تحریم های تروریستی.

حال که از این دو نوع تحریم گفتم، باید نگاه کنیم ببینیم آیا حسن روحانی واقعا توان برداشتن «بقیه تحریم های ایران» را دارد یا خیر. روی کاغذ تنها رهبر می تواند با تغییر روش، چنین کند. آیا حسن روحانی از ریاست جمهوری چهارسال آینده، سودای رهبری دارد که بعد بتواند مسیر کشور را برای نزدیک شدن به جامعه جهانی استفاده کند؟ سودایی ست که برخی نزدیکان رئیس جمهوری می گویند اما مخالفان سرسختی در سپاه و نهادهای نظامی و قضایی دارند.

https://gdb.voanews.com/DB8B35EC-8161-4D0C-8176-61890B65E8A4.gif

از کودکی علاقه زیادی به موتور داشتم و همیشه دلم می خواست موتور سواری کنم. از این آرزوهای محال بود چون هیچ کدام از دوستان، آشنایان و اقوام موتور نداشتند و خلاصه هیچ راهی برای رسیدن به موتور نداشتم.

از کودکی علاقه زیادی به موتور داشتم و همیشه دلم می خواست موتور سواری کنم. از اون آرزوهای محال بود چون هیچ کدام از دوستان، آشنایان و اقوام موتور نداشتند و خلاصه هیچ راهی برای رسیدن به این خواسته بزرگ نداشتم.

البته خانواده هم نظر مثبتی به این جریان نداشتند و معتقد بودند موتور وسیله خطرناکی است و در صورت بروز حادثه که البته در ایران احتمالش هم خیلی زیاد است، در بهترین حالت دست و پایم میشکند و مدتها بستری خواهم بود.

هفت هشت سالم بود که یکی از دوستان پدرم به منزل ما آمد و چند ساعتی میهمان بود، موقع رفتن متوجه شدم که با موتور آمده و خیلی خوشحال شدم. ظاهرأ برای فرار از ترافیک وحشتناک تهران تصمیم گرفته بود یک موتورهم بخرد و برای رسیدن به قرارهای کاری از آن استفاده کند.

دیگه از این بهتر نمی شد، از من اصرار و از پدرجان انکار، کلی بحث کردیم تا در نهایت قرار شد ترک موتور بشینم و در کوچه های اطراف یک چرخی بزنیم.

خیلی خوشحال شدم که بالاخره به آرزوم رسیدم و موتورسواری می کنم، البته یک موتور هوندای سبک بود ولی هیجان زیادی داشتم، از هیچی بهتر بود.

دوست پدرم که میخواست سنگ تمام بذارد و به اصطلاح به من خیلی حال بدهد، با سرعت ویراژ میداد و از میان ماشین ها رد میشد، غافل از اینکه من حسابی ترسیدم و نه تنها لذتی نمی بردم بلکه چشمهایم را بستم تا این صحنه های ترسناک را نبینم.

خوشبختانه این تجربه ناخوشایند بیشتر از هفت هشت دقیقه طول نکشید و برگشتیم منزل، ولی به خودم قول دادم دیگه هیچ وقت سوار موتور نشوم و این علاقه را برای همیشه فراموش کنم.

سالها گذشت و چند هفته پیش برای مصاحبه با یک هنرمند ایرانی به «کافه اپیکور» در ایالت ویرجینیا رفتم، جای تمیز و قشنگی است که پاتوق خیلی از هنرمندان محلی محسوب می شود.

خسرو رضایی پور صاحب این مکان، از موتورسوارهای قهار است وعشق زیادی به این وسیله دو چرخ دارد.

در کنار یکی از دیوارهای رستوران چشمم به یک موتور «هارلی دیویدسون» خورد، حتمأ می دانید که از مشهورترین موتورهای جهان است و در بین اهل فن ارزش و اعتبار زیادی دارد.

آقای رضایی پور در فصل های سرد سال که سوار موتور نمی شود، این هارلی دیویدسون نازنین را اینجا پارک می کند تا مشتریان از دیدنش حظ بصری ببرند.

وقتی اشتیاق من موقع تماشای موتور را دید پیشنهاد کرد که سوار بشوم و حداقل بصورت ساکن از سواری هارلی دیویدسون لذت ببرم.

منهم کلاه و کاپشن مخصوص را پوشیدم و پریدم روی موتور، از همکارم بابک علیپور هم خواستم برای ثبت در تاریخ چند تا عکس بگیرد.

این دومین باری بود که سوار موتور شدم، تجربه شیرینی بود، فهمیدم هنوز علاقه زیادی به موتور دارم، البته به شرطی که ساکن باشد و حرکت نکنم.

بارگذاری بیشتر

XS
SM
MD
LG