اينترنت نتيجهٔ افکار و روياهای عده ای  است که بر ارزش بالقوه کارآيی کامپيوتر در رد و بدل کردن اطلاعات تحقيقاتی و توسعه دانش در زمينه‌های اجتماعی، صنعتی و نظامی  از سالهای دهه ۱۹۶۰   آگاهی داشتند.

در سال ۱۹۶۲ جی. سی. ای. ليکليدر در دانشگاه ‌ام . آی. تی.(M.I.T) نخستين کسی بود که يک شبکهٔ اينترنتی را ارائه داد و در اواخر سال ۱۹۶۲ به آژانس پروژه‌های پيشرفته تحقيقا تی و دفاعی برای توسعه دادن اينترنت، دارپا DARPA) نقل مکان کرد. لئونارد کلاين راک، از ام. آ ی . تی. و بعد عضو يو. سی. ا ل. ای (.U.C.L.A) فرضيه ارسال داده‌ها  (packets)که اساس ارتباط اينترنتی است را ارائه داد.



در سال ۱۹۶۵، لورنس رابرت از دانشگاه ام. آ ی. تی. يک کامپيوتر در ماساچوست را از طريق خط تلفنی به يک کامپيوتر در کاليفرنيا متصل کرد. اين کار امکان پذير بودن ايجاد يک شبکه‌ ارتباطی را ثابت کرد ولی در عين حال نشان داد که مدار مخابراتی، برای اتصال شبکه‌های کا مپيوتری ناکافی است. او نظريه ارسال داده‌های کلا ين راک را ثابت کرد. رابرتس در سال ۱۹۶۶ به دارپا منتقل شد و نقشه ای  را برای آرپانت (ARPANET)  گسترش داد. اين افراد و افراد ديگری که در اين مقاله  نا شناخته خواهند بود  بنيا ن گزاران واقعی اينترنت هستند. نطفه اوليه اينترنت که پيش از اين به عنوان آرپانت شناخته ميشد در سال ۱۹۶۹ تحت قراردادی توسط آژانس پروژه‌های پيشرفتهٔ تحقيقاتی آرپا (ARPA) به وجود آمد و هسته تشکيل دهنده آن چهار کامپيوتر در چهار دانشگاه مختلف بود که يو.سی.ال.ای. ، استانفورد، يو.سی.اس.بی‌. و دانشگاه يوتا را به هم وصل کرد.



در دسامبر ۱۹۶۹، قراردادی به وسيلهٔ بي‌. بی‌. ان. در کمبريج و زير نظر باب کان بسته شدکه به موجب آن تا ژوئن سال ۱۹۷۰ ام. آی. تی، هاروارد، بی‌. بی‌. ان. و شرکت توسعه‌ ای سيستم‌ها (اس. دی.سی.) در سانتا مونيکا به اينترنت متصل شدند. تا ژانويه سال ۱۹۷۱ استنفورد، لابراتوار لينکلن در ام. آی.تی،   کارنگی ملون، و کيس وسترن ريزرو  به اين شبکه متصل شدند. در ظرف چندين ماه، ناسا، مايتر، بوروس ، و دانشگاه ايلينوی به شبکه اضافه شدند و بعد ها سازمان‌های بسيار ديگری به اين مجموعه اضافه شد.



اينترنت طوری
طرح ريزی و ساخته شده بود که ميتوانست ارتباط بين شبکه‌ها را حتی اگر بعضی از مکان‌های کامپيوتری تحت حملهٔ بمب اتمی قرار ميگرفتند، حفظ کند.  به اين ترتيب که اگر مسير‌ مستقيمی برای برقراری ارتباط بين کامپيوتر‌ها در دسترس نبود، کامپيوترها می توانستند از طريق مسيرهای ثانوی با هم ارتباط بر قرار کنند.

اينترنت ابتدا از سوی متخصصين کامپيوتر، مهندسان، دانشمندان، و کتاب داران در کتابخانه ها مورد استفاده قرار می گرفت. کامپيوتر وسيلهٔ ای نبود که مردم بتوانند به راحتی از آن استفاده کنند. در آن زمان کامپيوتر‌های شخصی در دفاتر و منازل وجود نداشتند و حتی کسی پيدا نمي‌شد که بتواند از چگونگی کاربرد آنها سر در آورد. متخصصين کامپيوتر، مهندسان، دانشمندان و کتاب داران بايد کار کردن با سيستم پيچيدهٔ کامپيوتری را ياد ميگرفتند.



در سال ۱۹۷۲ ايميل در آرپانت به وسيلهٔ ری تاملينسون (Ray Tomlinson) در بی. بی‌. ان. درست شد. او از علامت @ که يکی از علامت‌های در دسترس روی ماشين تله تايپ بود استفاده کرد تا اسم و آدرس استفاده کننده اينترنت را به يکديگر ربط دهد.



در سال ۱۹۷۲ زبان قراردادی تل نت نوشته شد و امکان دستيابی به کامپيوتر از راه دور فراهم شد. اين سند  نخست به عنوان درخواست  Request for Comments-RFC منتشر شد. درخواست برای کامنت وسيله ای است برای تشريک مساعی بر روی پروژه های جمعی.  قرار داد اف. تی. پی‌، انتقال پرونده  بين دو کامپيوتر يا دو سايت کامپيوتری را  ممکن ساخت و سندش در سال ۱۹۷۳ منتشر شد و  از آن در دسترس هرکس که قرارداد نامه اف. تی. پی را امضا ميکرد قرار ميگرفت.



در اواخر دهه ۱۹۶۰ کتابداران شروع به اتوماتيزه کردن و در شبکه قرار دادن  فهرست‌های خود به طور مستقل از آرپا کردند. کتابخانه مرکزی اوهايو در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ رهبری کل کتابخانه‌های اوهايو را بر عهده گرفت.

در اواسط سال ۱۹۷۰، شرکای بيشتری از نيواينگلند گرفته تا ايالات غربی و مرکزی آمريکا به اوهايو پيوستند و يک شبکه ملی و بعد جهانی به وجود آوردند. کاتالوگ‌ها و فهرست‌های کامپيوتری کتابها که در اوايل کار مورد اسقبال  مردم  قرار نگرفته بود،  نخست از طريق تل نت، بر روی يک مدل مخصوصی از آی. بی‌.‌ام به اسم تی. ان. ۳۲۷۰، و  سپس از طريق شبکه اينترنتی در دسترس عموم قرار گرفتند.

از همان اوايل بوجود آمدن شبکه های اوليه اينترنتی، وجود يک سلسله قراردادها و استانداردهايی که بتواند امکانات جديدی برای توسعه اينترنت را بوجود آورده و تسهيلاتی برای ارتباط برقرار کردن بين سيستم های مختلف فراهم آورد آشکار شد. در سالهای هفتاد ميلادی، يکی از قراردادهای پيشنهادی ناظر بر نقل و انتقال بسته های اطلاعاتی به نام  TCP/IP  تدوين شد. معماری TCP/IP توسط باب کان  Bob Kahn در B.B.N و بعد‌ها توسط وينت سرف   Vint serfو افراد ديگری توسعه پيدا کرد. در سال ۱۹۸۰در وزارت دفاع آمريکا نسخه کنترل شبکه ای، جای خود را به TCP/IP داد و در سال ۱۹۸۳، TCP/IP استفاده جهانی پيدا کرد.