بخش انگلیسی صدای آمریکا - یک پناهجوی جوان سوری که دچار نارسایی مغزی است و با صندلی چرخدار جا به جا می شود، این هفته در نشستی در سازمان ملل به دیپلمات ها گفت افرادی مانند او در مناقشه «نامرئی» هستند و نیازهای آن نباید مورد بی توجهی قرار بگیرد.

«نوژین مصطفی» ۲۰ ساله، اهل کوبانی از استان حلب سوریه، به شورای امنیت سازمان ملل متحد گفت: «زندگی در یک کشور جنگ زده برای هر کسی امری دلهره آور است، ولی به خصوص برای فردی دارای معلولیت چالش برانگیز است.» این نخستین بار است که شورای امنیت به سخنان شخصی دارای معلولیت در این باره گوش می دهد.

نوژین مصطفی با تسلط کامل به زبان انگلیسی گفت: «این وضع برای من به معنای نرفتن به مدرسه و دیدن دوستان یا رفتن به سینما بود. تقریبا مثل حصر خانگی بود. داشتن معلولیت در سوریه اغلب به معنای این است که شما ناپدید هستید. شما با شرم، تبعیض و موانع جسمی مواجه هستید. به شما ترحم می کنند.» او گفت خوش شانس بوده که والدینی دوست داشتنی و پشتیبان خود داشته است.

نوژین و خانواده اش در مقطعی از جنگ تصمیم به ترک کشور و زندگی در ترکیه گرفتند. نوژین و خواهرش راه خود را ادامه داده و به همراه گروهی حدودا ۳۰ نفره از پناهجویان سوری با طی ۵۶۰۰ کیلومتر هشت مرز را با هواپیما، اتوبوس، قطار و پای پیاده پشت سر می گذارند.

نوژین برای دیپلمات ها از خطرات بزرگتری که پناهجویان و زنان معلول را تهدید می کند صحبت کرد.

او ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۵ به شهر مرزی کوچکی در جنوب مونیخ رسید: «یکی از شادترین لحظات زندگی ام زمانی بود که تابلوی رسیدن به آلمان را دیدم.»

نوژین مصطفی به شورای امنیت گفت این تنها داستان من نیست، ماجرای هزاران سوری دارای معلولیت است که به دلیل نبود حداقل خدمات در سوریه برای بقاء تقلا می کنند.

او از سازمان ملل متحد خواست برنامه های ویژه خدمات بهداشتی، تجهیزات کمکی و حمایت های روحی برای افراد دارای معلولیت در سوریه در نظر بگیرد.