لینکهای قابل دسترسی

سه شنبه ۵ اردیبهشت ۱۳۹۶ ایران ۲۳:۰۷
ویرانی هایی که در اثر وقوع اَبَر توفان سندی در سال گذشته به خط ساحلی شمال شرقی ایالت نیوجرزی وارد شد، گواه آن است که پیشروی آب دریا در نزدیکی مناطق توفان زده همچنان خطری جدی و عینی تلقی می شود.

با پیشروی آب دریا، این خطر بیش از هر زمان دیگری امنیت ساکنان خانه هایی را که به اقیانوس نزدیکند، تهدید می کند. از این روی، مسئولان دولتی در تلاشند تا ساکنان را به ترک منازلشان متقاعد کنند و تا زمانی که راه حل مناسب و امنی برای ساختار خانه شان نیافته اند، به آنجا بازنگردند.

یکی از مناطقی که در معرض خطر سیلاب ناشی از توفان هایی چون سندی است، شهری کوچک است موسوم به مانی آیلند(جزیره پول)، که در واقع اصلا جزیره نیست؛ بلکه شهرکی است با خانه هایی محقر در جنوب ایالت نیوجرزی آمریکا و جایی که رود دلور به اقیانوس اطلس می پیوندد.

شهردار این «جزیره» که رابرت کمپبل نام دارد، می گوید از زمان وقوع اَبَرتوفان سندی تاکنون، به نظر می رسد که شماری از نهادهای خصوصی به گونه ای هماهنگ در تلاشند تا ساکنان خانه هایی را که در امتداد ساحل ساخته شده اند، از خانه هایشان خارج کنند و می کوشند تا مردم را متقاعد کنند که سطح خانه هایی را که در مسیر سیل ساخته شده، بالا ببرند.

از سوی دیگر، شهرداری هم به ساکنان فشار آورده تا هزاران دلار صرف روزآمد کردن ساختار فاضلاب خانه هایشان کنند.

ویلیام بوون مسن ترین ساکن جزیره مانی (پول) است و می گوید در ۸۵ سالگی، نمی خواهد و نمی تواند به جای دیگری نقل مکان کند. اما شهرداری جزیره مانی(پول) معتقد است که تنها راه مقابله موثر با ابرتوفان هایی چون سندی، راه حلی که دو تا سه دهه دوام بیاورد و خانه ها را حفظ کند، بالا بردن سطح پی خانه هایی است که در مسیر سیلاب ساخته شده اند.

راه حل دیگری که مسئولان شهری برای این شهرک در نظر گرفته اند، کوشش برای حفظ و نگهداری آن طی ۵ دهه آینده است که به گفته شهرداری، ۳۵ میلیون دلار هزینه دارد.
XS
SM
MD
LG